Ζωή

Κ. Ουράνης, Ζωή

Κάποιες φορές, σα βράδιαζεν αργά στην κάμαρά μας,

τ΄ωχρό κεφάλι γέρνοντας στην αγκαλιά μου απάνω

και με θλιμμένο ανάβλεμμα στυλά κοιτάζοντάς με,

«θα με ξεχάσεις;» ρώταγες «καλέ μου, σαν πεθάνω;»

Δε σ΄απαντούσα. Τη φωνή την πνίγαν οι λυγμοί μου,

κι΄έσφιγγα με παροξυσμό τ΄αδύνατο κορμί σου,

σα νά΄θελα μες στη ζωή να σε κρατήσω ενάντια

στο Χάρο, για, αν δεν μπόραγα, να πήγαινα μαζί σου.

Γιατ΄ήσουν όλη μου η ζωή, χαρά της και σκοπός της,

κι΄όσο κι΄αν εστρεφόμουνα πίσω στα περασμένα

δεν έβλεπα, δεν ένιωθα κοντά μου άλλη από σένα.

Μου φαίνονταν αδύνατο δίχως εσέ να ζήσω.

Και τώρα που με άφησες, με φρίκη αναλογιέμαι

το θάνατό σου, αγάπη μου, πως πάω να συνηθίσω.

Advertisements
Published in: on Φεβρουαρίου 12, 2010 at 1:40 μμ  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: https://astrofuteutis.wordpress.com/2010/02/12/%ce%b6%cf%89%ce%ae/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: