Οϊμέ

Οϊμέ, οϊμέ, πως έγινε
Οϊμέ, τίποτα δεν έμεινε
Από μένα ζωή
Κι έχω πια παραδοθεί.
Πόσο ξένοι γίναμε…
Ποιος θα το πίστευε πως όλα τελειώσανε
Κι ούτε που πονάω πια.

Είναι αυτο-δύναμη και αδυναμία μου
Κι έγινε πια ύπαρξη
Με την πάροδο του πόνου η ανυπαρξία μου.

Προτιμώ, προτιμώ να μην ξέρω κανέναν.
Κι όσα έζησα, πέρα τα πέταξα!

Είναι αυτο-ύπνωση και αταραξία μου
Είναι κι επαγρύπνηση
Κι η κοπή μου από το θρόνο, η ελευθερία μου.

Οϊμέ, οϊμέ, πως έλιωσα.
Οϊμέ, τ’ άλογο μου σέλωσα
Δεν πατάω στη γη
Κι έχω αποξενωθεί.
Τρέχω σαν τον άνεμο…
Ποιος θα το πίστευε πως αναβαπτίζονται
Στ’ ονειρεματάκι μου.

Είναι στην πέτσα μου και στην φαντασία μου
Είναι και επίγνωση
Κι είναι το παράλογό μου, κι η ανοησία μου.

Αγαπώ, αγαπώ και γυρνάω σε μένα!
Κι όσα πέταξα τα ξαναμάζεψα.

Είναι αυτο-όραση και αναγκαιότητα
Είναι παλιννόστηση
Είναι και η λαφυριά μου στην αιωνιότητα…

Advertisements
Published in: on Μαρτίου 25, 2010 at 10:51 μμ  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: https://astrofuteutis.wordpress.com/2010/03/25/%ce%bf%cf%8a%ce%bc%ce%ad/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: