Eclipse

Advertisements
Published in: on Ιουνίου 17, 2010 at 5:04 μμ  Σχολιάστε  

Αστέρια

Καλοκαιρινά Αστέρια από το Ασκί του Φυτευτή

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι/ είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
Τ. Έλιοτ

Έτσι περάσανε τα χρόνια – λύκοι, λέξεις και φεγγάρια

Γ. Ρίτσος

Ω μα το Δία! Τι χρειάζονται οι λέξεις στην αγάπη;
Νικηφόρος Βρεττάκος

Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες

Κ. Καβάφης

Ευλογημένη ας είναι η αμφιβολία! Σας συμβουλεύω να χαιρετάτε με χαρά και σεβασμό κείνον που που τα λόγια σας σαν κάλπικη δεκάρα εξετάζει.
Μπ. Μπρεχτ

Κι ήμουν στο σκοτάδι…κι ήμουν στο σκοτάδι

και ήρθε μιαν αχτίδα…ήρθες εσύ

Κ. Καριωτάκης

Όσοι τα χάλκεον χέρι

Βαρύ του φόβου αισθάνονται

Ζυγόν δουλείας ας έχωσι

Θέλει αρετή και τόλμη

Η ελευθερία

Α. Κάλβος, Ωδή: Εις Σάμον

Τούτη την μαγεία απεργάζομαι,

τούτη την αγάπη προσφέρω,

που τα δικά μου παιδιά ίσως θα εξαπλώσουν

και τα δικά σας μάλλον μήτε καν θα καταλάβουν!

Gary Snyder

Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

Μπ. Μπρεχτ

ο τρόμος της τέχνης είναι

ότι το όνειρο αποκαλύπτει την πραγματικότητα

Φράντς Κάφκα

Παρά τα τόσα όνειρά μας που συντρίφτηκαν
Μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια…

Άσιμος

Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ’ ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο

Άσιμος

Δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια

Δεν πα να μας χαλάν τα  πιο ομορφά μας χρόνια

Και αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας

Ποτέ τους δεν ακούν τα δίκιο το δικό μας

Άσιμος

Εγώ θα φλέγομαι
θ’ ανθίζω
θα γιορτάζω
θ’ ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θα ανατέλλω

Αγγελάκας

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό

σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.

Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,

σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ

Αγγελάκας

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.

Μαγιακόφσκι

Kι’ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί
πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου –φως μου–
–καθώς τρελλά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλλα η φανταιζί,–
βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου…

Σκαρίμπας

Ξεριζώνετε
Ανόητοι
Ξεριζώνετε
Όλα τα νέα δέντρα με το παλιό τσεκούρι

Ζακ Πρεβερ

Τα σκολειά μου τα κλείνανε τα μάτια.
Μου τ’ άνοιγαν η ζούγκλα των Ολίγων
και τα «καταραμένα» τα βιβλία.
Κι ολάνοιχτ’ απομείναν ως το τέλος.

Κώστας Βάρναλης

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος

το νου σου ε;

Κατερίνα Γώγου

Να μη λυγάς!
αυτό είν’ όλο.
Δεν είναι άλλη συμβουλή.

ΝΑΖΙΜ HΙΚΜΕΤ

Καὶ μόνον ἓν παράπονο μεγάλο
στὰ βάθη τοῦ μυαλοῦ μου. -Τίποτ᾿ ἄλλο.

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Τον ουρανό εγώ νοσταλγώ, που κάποτε είχα ζήσει,
δίχως χαρές και συφορές κι ανθρώπους, πάντα Μόνος.

Ουράνης

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Παύλος Σιδηρόπουλος

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον

είμαστε κιόλας νεκροί.

Τάσος Λειβαδίτης

Η κοινή γνώμη,
μια κοινή, μια πόρνη,
μια παλιογυναίκα τρυφερή

Τζίμης Πανούσης

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους,

γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι τού αύριο,

που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε ούτε στα όνειρά σας.

Χαλίλ Γκιμπράν

Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα
σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή

Ωχρά Σπειροχαίτη

Αντισταθείτε! Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Είναι αξιοπερίεργο το πόσο φευγαλέες
πόσο προσωρινές, πόσο απόλυτα εξαρτημένες
απ’ την τύχη, είναι οι πιο βαθιές,
οι πιο υπέροχες εμπειρίες της ψυχής.

Hermann Hesse

Εμείς θέλαμε ανθρώπους ικανούς να καταστρέφουν,

να ανανεώνουν συνεχώς το περιβάλλον

και να ανανεώνουν τους εαυτούς τους

Φρανσίσκο Φερέρ

Δεν ελπίζω τίποτα δεν φοβάμαι τίποτα είμαι ελεύθερος

Νίκος Καζαντζάκης

Ο δούλος, αδελφοί μου, δεν γίνεται ποτέ ελεύθερος αν δεν γνωρίση τι εστί Ελευθερία, και όστις αγνοεί την Ελευθερίαν, αγνοεί το είναι του

κι ο δάσκαλος, ποιητής
και τα βιβλία να είναι σαν τα κρίνα …

Κωστής Παλαμάς

….Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

We don’t need no education
We don’t need no thought control

Pink Floyd

δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!….

Αζίζ Νεσίν

οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ τίποτα από μόνοι τους

και είναι κουραστικό για τα παιδία να τους εξηγούν ξανά και ξανά

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

σπατάλησα το χρόνο και τώρα ο χρόνος σπαταλάει εμένα
Shakespeare

Published in: on Ιουνίου 17, 2010 at 5:00 μμ  Σχολιάστε  

Gary Snyder

Ένα ανάθεμα προς τους ανθρώπους του Πενταγώνου

Καθώς δολοφονείτε τις μικρές βιετναμέζες

και τους χωρικούς μες στα ίδια τα χωράφια τους

καίγοντας και ξεκοιλιάζοντας

δηλητηριάζοντας και αφανίζοντας

τόσο πιο συστηματικά κυνηγάω βαθιά στην καρδιά μου

τον «αμερικανό» εαυτό μου.

Δεν θα τον αφήσω να ζήσει, τον «αμερικανό».

Θα τον αφανίσω, Ο κύριος «Χ»

είναι ήδη προ πολλού νεκρός.

Δεν θα αφήσω να περάσει και στα παιδιά μου

μα θα τους δώσω αντίθετα τον Αρχηγό Γιοζέφ,

τις αγέλες των βουβάλων, τον Iσί ,

το γεράκι και τα έλατα,

τον Βούδα, τα ίδια τα γυμνά κορμιά τους,

για να κολυμπήσουν, να χορέψουν

και να τραγουδήσουνε.

Καθώς σκοτώνω μέσα μου τον άσπρο εαυτό μου,

τον «αμερικανό»,

και χορεύω τον Χορό των Πνευμάτων,

να φέρω πίσω σε τούτη την ήπειρο

το χόρτο και τα ποτάμια της,

να συνθλίψω τα λαρύγγια σας ενώ κοιμάστε.

Τούτη την μαγεία απεργάζομαι,

τούτη την αγάπη προσφέρω,

που τα δικά μου παιδιά ίσως θα εξαπλώσουν

και τα δικά σας μάλλον μήτε καν θα καταλάβουν!

Published in: on Ιουνίου 8, 2010 at 6:11 μμ  Σχολιάστε  

Οτι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα

Σε θαβω και κλαιω κουρασμενη φωτια
Το ξερω πως φταιω που δεν υπαρχεις πια
Μα τωρα μπορω να σωπαινω μπορω να γελαω
μπορω να πεταω με δυο σπασμενα φτερα
μπορω να πεταω με δυο διαλυμενα φτερα
να σ΄ αγαπαω κι ας μην υπαρχεις πια

Μπορω να σε βλεπω
Μπορω να σ΄ ακουω
Μπορω να σ΄ αγγιζω
Κι ας μην υπαρχεις πια

Σαν πεφτει η νυχτα ολα γλυκαινουν στην ψυχη μου
γινονται οι φοβοι μου χαρουμενα σκιαχτρα
στηνουν χορο μες το θεορατο κελι μου
μου τραγουδαει μια ξεκουρδιστη μπαντα

ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Σε θαβω και κλαιω ξοδεμενη φωτια
Το ξερω πως φταιω που δεν υπαρχεις πια
Μα τωρα μπορω να θυμαμαι μπορω να ξεχναω
μπορω να πεταω με δυο σπασμενα φτερα
να σ΄ αγαπαω κι ας μην υπαρχεις πια

Μπορω να σε φτανω
Μπορω να σε χανω
Μπορω να σ΄ αγγιζω
Κι ας μην υπαρχεις πια

Σαν πεφτει η νυχτα ολα γλυκαινουν στην ψυχη μου
γινονται οι φοβοι μου χαρουμενα σκιαχτρα
στηνουν χορο μες το θεορατο κελι μου
μου τραγουδαει μια ξεκουρδιστη μπαντα

ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ …

Published in: on Ιουνίου 8, 2010 at 6:08 μμ  Σχολιάστε  

όταν ανατέλλει πρόσφυγες

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΕΠΙΘΕΤΩΝ, ΡΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ
πάντα αγέλαστοι,

όταν κοιμούνται αγριεύονται,

με το βλέμμα των “αγράμματων”,

εξουθενωμένων από την αγωνία και την ανάγκη,

με τον άνεμο της δυστυχίας και το θρόισμα της απόγνωσης,

και την απορία, την αμηχανία,

μια θλίψη σα θυμός που ασφυκτιά,

ξεπεσμός χωρίς ντροπή,

την ντροπή την έπνιξε η ταλαιπωρία,

όλα ακροβατούν πάνω στον τεντωμένο φόβο,

στη φρίκη που πρέπει να μείνει πίσω,

μπούχτισμα από τις απώλειες,

οι βιαστικοί αποχωρισμοί που τρυπώσαν στα όνειρα,

φθόνος για την ατυχία,

και ένα δάκρυ πάντα διαθέσιμο,

η ακατάληπτη ευγένεια των εκτεθειμένων,

η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε πρώτη,

έρημοι,

αλλά ίσως ζωντανοί σε μια μετά θάνατον ζωή,

καρτερούν το άγνωστο,

με τη μνήμη στην κόλαση,

και τα κότσια στο μέλλον,

ψηλαφούν με κρυμμένη περηφάνια

τον μονόδρομο της ξενιτιάς,

παραβαίνοντας με νηφάλιο θράσος,

ψάχνοντας τις προσδοκίες,

έχουν ήδη χάσει


ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

της ψύχραιμης λεηλασίας,

με διωγμούς, βομβαρδισμούς, βασανιστήρια, θρήνους, πείνα,

γνωρίζουν το ρήμα εγκαταλείπω,

ανάμεσα σε συμφορές και συντρίμμια,

σε κάποια ανατολή της απόφασης,

με οδοιπορία έως το πέρασμα,

ή με τη θάλασσα, να αποπλέουν από μια αποβάθρα,

στην απαραίτητη μεσόγειο,

με τα ναύλα των δούλων στο χέρι,

με τον προορισμό τους στα χέρια του έμπορου και της τύχης,

λέμβος, λιμάνι, νύχτα, ξεφεύγω, πλοιάριο, σωσίβιο, βουλιάζω, πνιγμός ή γλιτώνω, σώζομαι, φυγή,

αποβιβάζομαι γυμνός,

έσχατοι χωρίς κραυγές στην ησυχία των συνόρων,

κρυμμένοι,

σε μάταιο καταφύγιο,

και την αγριάδα των κυνηγημένων

ΟΙ ΑΚΤΕΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΟΛΩΝ

ξανά στις όχθες της αδικίας,

στην πολιτισμένη ευγένεια της απαξίας,

στον περίφρακτο κι ακατ-ανόητο αποκλεισμό,

στην φτωχή γλώσσα της αποξένωσης,

στην παθογένεια της δημοκρατίας

ΣΤΟΝ ΒΑΡΕΤΟ ΜΟΝΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΝΤΟΠΙΑΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑΣ

να ένα νέο πρόσωπο των άλλων,

με τους κανόνες τους να είναι αντικανονικοί,

τουλάχιστον ενοχλητικοί με το εκβιαστικό πρόβλημα τους,

αταίριαστοι με την ομοιογένεια των εθίμων,

διαφορετικοί από μας ακόμη και στην άκρη της θλίψη τους,

ένα ζήτημα που πρέπει να λύσουν οι αρμόδιοι,

ένα θήραμα για τις Αρχές,

κατώτεροι αφού μπορούμε και τους κρίνουμε,

μια ανεπιθύμητη μαρτυρία,

ένα μηδέν που κατάφερε να αποδράσει από το τίποτα,

οι χειρότεροι ξένοι χωρίς διαπιστευτήρια,

αντικείμενα που διεκδικούν την αξόδευτη περιφρόνηση,

πρόθυμοι σκλάβοι που δεν τους ζήτησε κανείς,

για την εξουσιαστική πραγματικότητα ο πρόσφυγας είναι ο ΕΣΧΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ο ΕΣΧΑΤΟΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΣ

ΣΤΟΝ ΒΑΡΕΤΟ ΜΟΝΟΛΟΓΟ ΤΩΝ ΝΤΟΠΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΩΝ

το μεγάλο πρόσχημα της ανθρωπιστικής βοήθειας,

γι’ αυτούς που είναι αντίκρυ,

για τον ορισμό του αξιοθρήνητου,

ένα αποκρουστικό χάδι για τους άπορους,

αφήνοντας άθικτο τον πολιτισμό της διάκρισης,

τον καθησυχασμό της ελεημοσύνης,

διαιωνίζοντας τις παράλληλες μοίρες,

γέρνοντας το “μεγαλείο” τους προς τους φουκαράδες

ΓΕΛΙΑ ΑΠΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ

πώς καταφέρνουν οι κολασμένοι τη διέλευση των συνόρων;

έλεγχοι που παλινδρομούν ανάμεσα στην αυστηρότητα και την ανυπαρξία,

με την αστυνομία να παίρνει τα ποσοστά της,

και να στέλνει με το άλλο της πρόσωπο στο αυτόφωρο

με ύφος αναπόφευκτης απέλασης,

υπάλληλοι γελάν μπροστά στα δικαιολογητικά,

στις αιτήσεις ασύλου,

μπροστά στους δέσμιους,

γέλια από συρματοπλέγματα,

έγκλειστοι πρόσφυγες,

εκλιπαρώντας φαντάσματα δικηγόρων,

εθνικότητα με νοήματα,

υπηκοότητα για να είσαι κάπου υπήκοος

ροζ κάρτα στην καλύτερη,

μια ροζ παράταση του λαθραίου,

η καταστολή δεν έχει εθνικότητα, έχει μόνο χειρονομίες,

κάποιος ξενώνας ή παράπηγμα,

ένας περιορισμός χωρίς προθεσμία,

ουρά για κάποιο συσσίτιο,

ψυχρότητα λέξη σε όλες τις κλίσεις

θα μπορούσε να είναι ένα ατελείωτο

ΤΕΛΟΣ για τους πρόσφυγες

αν δεν υπήρχε ένα ακόμη συνώνυμο στη γλώσσα μας που ασφυκτιά μαζί με την ελευθερία και την αξιοπρέπεια

ενάντια στην ύβρι της εξουσίας

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Published in: on Ιουνίου 8, 2010 at 5:04 μμ  Σχολιάστε  

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις

σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι

στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε

στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες

σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές

στον άνεμο

σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Published in: on Ιουνίου 7, 2010 at 4:59 μμ  Σχολιάστε  

Ο,ΤΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΗΤΑΝ ΒΟΥΝΟ

Ό,τι σε σένα ήταν βουνό                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      το ισοπέδωσαν                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       και σκέπασαν την κοιλάδα σου.

Από πάνω σου περνάει τώρα                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          ένας δρόμος άνετος.

Published in: on Ιουνίου 6, 2010 at 11:32 μμ  Σχολιάστε