Panx Romana – Ellines

Στο σχολείο κουρδισμένα παιδιά
στο στρατό σου αλλάζουν τα μυαλά
σε κάνουν πολίτη με το δικό τους τρόπο
ένα ρομπότ με το δικό τους νόμο.

Ένα εργάτη μηχανή δίχως καριέρα και ζωή
που δέχεται διαταγές χωρίς αρνήσεις και φωνές.

Ολοι χωρισμένοι σε παρατάξεις
κόμματα και κοινωνικές τάξεις
εμφύλιος πόλεμος για κορόϊδα
ζώα με παρωπίδες για το κόμμα.

Κι έχουμε όνειρα απατηλά
πως είμαστ’ ελεύθεροι κι όλα καλά
ευχόμαστε να βγουν αληθινά
μα εγώ φωνάζω στον Έλληνα.

Ε! Ε! Έλληνα είσαι σκουλήκι
η Ακρόπολη δεν σου ανήκει
Ε! Ε! Έλληνα τί λες για όλα αυτά;
Σε δουλεύουν κανονικά.

Όλοι φοράνε παρωπίδες
ζούνε με πλαστικές ελπίδες
υποσχέσεις στην αράδα
για μια κάποτε μεγάλη Ελλάδα

Συμφωνίες κι αποφάσεις
για να διώξουμε τις βάσεις
ξένα συμφέροντα πάνω από μας
ντρέπομαι που είμαι Έλληνας.

Ε! Ε! Έλληνα είσαι σκουλήκι
η Ακρόπολη δεν σου ανήκει
Ε! Ε! Έλληνα τί λες για όλα αυτά;
Σε δουλεύουν κανονικά.

Και λέν’ πως είναι Έλληνες
πως είναι Δημοκράτες
απόγονοι του Περικλή
ζήτω οι αυταπάτες.

Ε! Ε! Έλληνα είσαι σκουλήκι
η Ακρόπολη δεν σου ανήκει
Ε! Ε! Έλληνα τί λες για όλα αυτά;
Σε δουλεύουν κανονικά.

Ε! Ε! Έλληνα
Ε! Ε! Έλληνα
Ε! Ε! Έλληνα
Ε! Ε! Έλληνα

Published in: on Οκτώβριος 27, 2010 at 5:03 μμ  Σχολιάστε  

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Ακούγοντας

Για κοινωνία αταξική

Αμέσως το παιδί ονειρεύεται

Τον κόσμο – σκασιαρχείο

 

Και με καλοσυνάτη αδιαφορία

Χαμογελάει

Σαν ο καθηγητής του <<Ζήτω η Γαλλία>>

Του λέει πως είν’ ο τελευταίος

Κι όταν ο ίδιος πάλι του μαθαίνει

Το Πιστεύω του

Τίποτε δεν καταλαβαίνει από θρησκευτικά

Κι απ’ όλα τα μελό – κηρύγματα

 

Καμιά δε δίνει προσοχή

Στο κήρυγμα της αρετής και της ευσέβειας

Πάλι χαμογελάει ακούγοντας ακούγοντας

Πως και στη Γαλλική Ιστορία επίσης

Έρχεται τελευταίος

Και τελευταίος των τελευταίων και στην Κατήχηση

Μα θάπρεπε να ντρέπεσαι

Λέει ο ταπεινωτής του

Να ντρεπομαι γιατί

Λέει το παιδί

Δεν πάει πολύς καιρός

Που εσείς ο ίδιος μου είπατε

Πως οι έσχατοι θα γίνουν πρώτοι.

 

Περιμένω.

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 7:33 μμ  Σχολιάστε  

ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΩΙΝΟ

Κανέναν δε φοβόταν

Τίποτε δε φοβόταν

Αλλά ένα πρωινό ένα όμορφο πρωινό

Του φάνηκε πως είδε κάτι

Όμως είπε Δεν είναι τίποτε

Και είχε δίκιο

Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία

Δεν ήταν τίποτε

Όμως το ίδιο εκείνο πρωινό

Του φάνηκε πως κάποιον άκουσε

Και του άνοιξε την πόρτα

Μα την ξανάκλεισε Κανένας είπε

Και είχε δίκιο

Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία

Δεν ήταν κανείς

Και ξαφνικά φοβήθηκε

Κατάλαβε πως ήταν μόνος

Ή μάλλον όχι μόνος εντελώς

Και τότε είδε

Το Τίποτα μπροστά του

Αυτοπροσώπως.

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 7:33 μμ  Σχολιάστε  

ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Βγαίνοντας από το σχολειό μας:
Συναντήσαμε
Ένα μεγάλο σιδηρόδρομο
Γύρω τριγύρω από τη γη μας
Σ΄ένα χρυσό βαγόνι
Και γύρω από τη γη μας
Συναντήσαμε
Τη θάλασσα να κάνει τον περίπατό της
Μαζί με τα κοχύλια της
Με τ΄αρωματισμένα της νησιά
Με τα ωραία της ναυάγια
Και με τους καπνιστούς της σολομούς
Και συναντήσαμε
Πάνω απ΄τη θάλασσα
Τ΄αστέρια που μαζί με το φεγγάρι
Με ιστιοφόρο ταξιδεύανε
Για Ιαπωνία
Κι ακόμα συναντήσαμε τους τρεις σωματοφύλακες
Που με τα χέρια γύριζαν
Τη μανιβέλα ενός μικρού υποβρύχιου
Κι εκείνο βυθιζότανε
Ψάχνοντας αχινούς
Κι όταν γυρίσαμε στη γη μας
Συναντήσαμε
Πάνω σ΄εκείνη τη γραμμή του σιδηροδρόμου
Ένα σπίτι
Που γύρω από τη γη όλο γύριζε
Και γύρω από τη θάλασσα
Και προσπαθούσε να ξεφύγει απ΄το χειμώνα
Που το κυνηγούσε
Αλλά εμείς πάνω στο σιδηρόδρομο
Αρχίσαμε να τρέχουμε να τρέχουμε
Πίσω από το χειμώνα
Ώσπου στο τέλος τον πατήσαμε
Κι έτσι το σπίτι πια σταμάτησε να τρέχει
Κι η άνοιξη που ήταν σταθμάρχης
Βγήκε και μας χαιρέτησε
Μας ευχαρίστησε
Και τότε τα λουλούδια όλης της γης
Βαλθήκανε να σπρώχνουν
Από παντού το σιδηρόδρομο
Κι εκείνος πια δεν ήθελε να προχωρήσει
Από φόβο μήπως τα πατήσει
Κι έτσι κι εμείς
Γυρίσαμε πια πίσω με τα πόδια
Γύρω τριγύρω από τη γη
Γύρω τριγύρω από τη θάλασσα
Και γύρω από τον ήλιο
Το φεγγάρι και τ΄αστέρια
Με τα πόδια
Και με τα πόδια και με τ΄άλογα και μ΄αυτοκίνητα
Και τέλος με ιστιοφόρα.

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 4:45 μμ  Σχολιάστε  

Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΠΟΛΥ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Χιλιάδες πουλιά πετάνε προς τα φώτα

Κατά χιλιάδες πέφτουνε τσακίζονται

Χιλιάδες τυφλωμένα και νεκρά

Πεθαίνουνε κατά χιλιάδες

 

Ο φαροφύλακας δεν το αντέχει

Ο φαροφύλακας αγαπάει πολύ τα πουλιά

Και τόσο το χειρότερο

Εμένα τι με νοιάζει λέει

 

Και σβήνει όλα τα φώτα

 

Από μακρυά ένα καράβι φορτηγό βυθίζεται

Το φορτηγό που έρχεται από τα νησιά

Κι είναι το φορτηγό πουλιά γεμάτο

Χιλιάδες πουλιά από τα νησιά

Χιλιάδες πνιγμένα πουλιά.

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 4:41 μμ  Σχολιάστε  

ΤΑ ΠΙΟ ΜΙΚΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ…

Το πούλι που τραγουδάει μέσα στο κεφάλι μου

Κι όλο μου λέει πως σ’ αγαπώ

Κι όλο μου λέει πως μ’ αγαπάς

Με το ανυπόφορο ρεφραίν του

Θα το σκοτώσω αύριο το πρωί.

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 4:33 μμ  Σχολιάστε  

Η ΣΑΥΡΑ

Η σαύρα της αγάπης

Πάλι τόσκασε

Αφήνοντας στα δάχτυλα μου

Την ουρά της

Όμως αυτήν κι εγώ

Ήθελα να κρατήσω.

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 4:30 μμ  Σχολιάστε  

ΤΟ ΥΨΗΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Φρουρέ

Μείνετε εδώ

Έξω απ’ την πόρτα του μπορντέλου

Περιφρουρείστε

Την υπόληψη μου

Εγώ ανεβαίνω επάνω

Με τις κυρίες

Πρέπει κανείς να διασκεδάζει και λιγάκι!

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 4:21 μμ  Σχολιάστε  

Ο ΓΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ

Ένα ολόκληρο χωριό ακούει θλιμμένο

Το τραγούδι ενός πληγωμένου πουλιού

Είναι το μοναδικό πουλί του χωριού

Κι είναι ο μοναδικός γάτος του χωριού

Που το μισόφαγε

Και το πουλί σταμάτησε να τραγουδά

Ο γάτος σταμάτησε να νιαουρίζει

Και να γλείφει τη μουσούδα του

Και το χωριό ετοιμάζει στο πούλι

Κηδεία επίσημη

Κι ο γάτος που είναι καλεσμένος

Προχωρεί πίσω απ’ το μικρό αχυρένιο φέρετρο

Όπου είναι ξαπλωμένο το νεκρό πούλι

Το φέρετρο σηκώνει ένα μικρό κορίτσι

Δε σταματάει να κλαίει

Αν ήξερα πως σούκανα τόσο κακό

Της λέει ο γάτος

Θα το είχα φάει ολόκληρο

Κι ύστερα θάλεγα

Πως το είδα να πετάει ψηλά να φεύγει

Να φεύγει να πηγαίνει στην άκρη του κόσμου

Κάτω εκεί τόσο μακρυά

Απ’ όπου κανείς ποτέ δε γυρίζει

Ίσως τότε πονούσες λιγότερο

Έτσι απλά θα λυπόσουν μονάχα.

 

Ποτέ δεν πρέπει ν’ αφήνουμε κάτι μισό.

Published in: on Οκτώβριος 21, 2010 at 4:17 μμ  Σχολιάστε  

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Τι θλιβερή η παιδική ηλικία

Η γη να μη γυρίζει πια

Και τα πουλιά να σταματάνε το τραγούδι

Ο ήλιος τη λάμψη του ν’ αρνιέται

Και να παγώνει το τοπίο.

 

Η βροχερή εποχή τελειώνει

Και ξαναρχίζει η βροχερή εποχή

Τι θλιβερή η παιδική ηλικία

Όταν η βροχερή εποχή τελειώνει

Και ξαναρχίζει η βροχερή εποχή.

 

Οι γέροι με τα πρόσωπα τα καπνισμένα

Στέκονται εκεί κρατώντας ζυγαριές παλιές

Όταν η γη πια δε γυρίζει

Όταν το χόρτο δε βλασταίνει πια

Είναι γιατί φτερνίστηκε ένας γέρος

Κι από των γέρων ό,τι βγει το στόμα

Μύγα φριχτή

Γέρικη νεκροφόρα.

 

Τι θλιβερή η παιδική ηλικία

Πόσο πνιγόμαστε μες στην ομίχλη

Μέσα στων γέρικων γερόντων την ομίχλη.

 

Κι όταν στην παιδική ηλικία ξαναγυρίσουν

Στην παιδική ηλικία ξανακουμπάνε

Βοηθό δεν έχει η παιδική ηλικία

Πάντοτε αυτή το τέλος τους σημαίνει.

 

Τι θλιβερή η παιδική ηλικία

Η παιδική μας ηλικία

Όταν η βροχερή εποχή τελειώνει

Και ξαναρχίζει η βροχερή εποχή.

Published in: on Οκτώβριος 20, 2010 at 7:05 μμ  Σχολιάστε