2011

Ο Φυτευτής Άστρων εύχεται σε όλους καλή χρoνιά!!

γεμάτη υγεία, δημιουργικότητα, επανάσταση και ότι άλλο γεμίζει ψυχικά τον καθένα.

Πιστεύοντας πως ο καινούργιος χρόνος θα είναι πιο δύσκολος όπως και οι επόμενοι από αυτόν, δεν παύω να ελπίζω όμως στην σωτήρια λύση!!

Η οποία για μένα είναι τα νέα παιδία.

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως η νέα γενιά είναι σε αδράνεια και υπνωτισμένη, όμως σίγουρα δεν ισχύει κάτι τέτοιο!! εφόσον ξυπνήσει ένας από τους νέους…. Αν ξυπνήσεις, μονομιάς θα ‘ρτη ανάποδα ο ντουνιάς….και η αρχή έχει γίνει!!

Πολλές ευχές όσες και τα αστέρια που έχει στο ασκί του ο Φυτευτής….!!!

 

Χαρά! Η χαρά! Στα νέα, χαρά,
παιδιά! Τραβούνε – ωραίοι
μαύροι ληστές – την κόρη ζωή
δεμένη ν’ αγαπήσουν.

Μα στο βιβλίο σου ολάνοιχτο,
στα φύλλα του αύριο πνέει,
τρελέ, τρελέ, που εγέρασες
και νέος ποτέ δεν ήσουν.




Advertisements
Published in: on Δεκέμβριος 31, 2010 at 4:14 μμ  Σχολιάστε  

Φάτα Μοργκάνα

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.
Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.
Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.
Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ’ αγαπήσαν.
Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ’ τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.
Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Σταρτόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.
Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στην Πύλη δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.
*
Πούθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.
Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο
όνομα. Εύα από την Κίο.
Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι
και η τέταρτη είν’ έν’ αγόρι μ’ ένα μάτι.
Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,
όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,
φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,
άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.
Να ‘χαμε το λύχνο του Αλαδίνου
ή το γέρο νάνο απ’ την Καντόνα.
Στείλαμε το σήμα του κινδύνου
πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.
Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.
Ξόρκισε, Allodetta, τ’ όνομά του.
Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,
και φυλλομετρά τον καζαμία.
Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
έχει και στην κόλαση μπορντέλο.

Νίκος Καββαδίας

Published in: on Δεκέμβριος 29, 2010 at 12:16 πμ  Comments (1)  

Καλες Γιορτες Με Νεα Πνοη

Published in: on Δεκέμβριος 20, 2010 at 7:31 μμ  Σχολιάστε  

Τα Κάλαντα

Καλήν ημέραν άρχοντες κι ανοίχ’τε τα στραβά σας
Η ιστορία που θα πω να μπει μες στα μυαλά σας

Όταν την «έπινε» ο θεός την «πίναν» κι αγγέλοι
Την «πίνανε» κι οι άνθρωποι και όλα γάλα μέλι

Ήταν παράδεισος η γης κι ολόγλυκα τραγούδια
Ψέλναν ανθρώποι και πουλιά· μαζί και τ’ αγγελούδια

Μα ένα διαβολόφιδο -αμάν κακό στην φύση!…-
Τους πρωτοπλάστους γέλασε κι έκλεψε το χασίσι

Τότε ξενέρωσε ο Θεός και χαρμανιάσαν όλοι
Οι ανθρώποι γίνανε κακοί κι οι άγγελοι διαόλοι

Έγινε κόλαση η γης, παντού φωτιές να καίνε
Και τώρα τα τραγούδια μας μόνο για πόνο λένε

Καλήν σας μέρα άρχοντες και βάλ’τε στο μυαλό σας
Αυτά που σας τραγούδησα θε να βγουν σε καλό σας…

Published in: on Δεκέμβριος 20, 2010 at 7:27 μμ  Σχολιάστε  

Μη Πολιτική Στάση

Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική
το ξέρω, το΄χω πει τόσες φορές σε τόσους,
ποτέ δεν οδηγεί στη δράση.
Είναι όμως μια αίσθηση πραγμάτων
σου επιτρέπει με τη γεύση με τη μυρουδιά
να καταλάβεις σε ποιό σημείο βρέθηκες
πού σ’ έφεραν οι επιταγές των άλλων
κι οι αρχικές δικές σου συναινέσεις.

Published in: on Δεκέμβριος 5, 2010 at 11:49 μμ  Σχολιάστε