Ο άνθρωπος, ο κόσμος και η ποίηση

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.
Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο ήξερα
πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες
του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας
μές από τόση διαύγεια τον κόσμο,
μες από σένα – πλησιάζουν τα πράγματα,
γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα –
τώρα μπορώ
ν’αρθρώσω την τάξη του σ’ένα μου ποίημα.
Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω
σ’ευθείες το φως.

Published in: on Ιανουαρίου 23, 2011 at 3:04 μμ  Σχολιάστε  

Συγχώρα με, Αγάπη μου, που Ζούσα Πριν σε Γνωρίσω

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου..

Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια

αν ολάκερη έχεις δοθεί..

Όλα μπορούσανε να γίνουνε

στον κόσμο αγάπη μου

τότε που μου χαμογελούσες..

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου

αγαπημένη μου..

Μα και τι να πει κανείς..

Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός

και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου

έζησα όλη τη ζωή..

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα

και τότε όλα τα βράδια

κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας..

Θάθελα να φωνάξω τ’ονομά σου,αγάπη,

μ’ όλη μου τη δύναμη..

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,

καμιά ελπίδα να μη πεθάνει..

Θε μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο

μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων

Συχώρα με, αγάπη μου,

που ζούσα πριν να σε γνωρίσω..

Μισώ τα μάτια μου,

που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..

Θα σ’ ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,

ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής

σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό,

που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας

σ’ενα σπίτι που’ πιασε φωτιά,

α, για να γεννηθείς εσύ

κι εγώ για να σε συναντήσω

γι αυτό έγινε ο κόσμος..

Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,

κλείνεις έξω απ’ την πόρτα σου

έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,

είμαστε κιόλας νεκροί..

Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό

έξω απ’ την πόρτα σου,

εσύ θα ξέρεις,

πως πέθανε σφαγμένος

απ’ τα μαχαίρια του φιλιού,

που ονειρευότανε για σένα..

Ποδοπάτησε με,

να έχω τουλάχιστον την ευτυχία

να μ’αγγίζεις..

 

Published in: on Ιανουαρίου 23, 2011 at 2:45 μμ  Σχολιάστε  

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΛΕΝΕ ΠΟΛΛΟΙ ότι ο Κόσμος γεννήθηκε ανάποδα. Μ΄αυτό δεν είναι αλήθεια. Όσοι ήταν εκεί είπανε ότι γεννήθηκε κανονικά, με το κεφάλι κάτω κι όχι με τα πόδια απάνω. Η μάνα του Κόσμου ήταν μια φοβερή, μια μέγαιρα με τριχωτό κεφάλι, με νύχια και με δόντια σουβλερά σαν βελόνες. Αλλά ο Κόσμος ήταν όμορφος -ωραίος από την πρώτη στιγμή και τον καμάρωσε πρώτα ο ήλιος, ο θείος του και η σελήνη η θεία του κι ύστερα όλα τ΄ άστρα τ΄ουρανού τα ξαδέρφια του. Κατόπιν τον καμάρωσαν η θάλασσα και τα βουνά ύστερα τον καμάρωσαν τα ποτάμια, οι βράχοι, τα δέντρα, οι βροχές, τα σύννεφα. Όλοι τον καμάρωναν ίσαμε και τ΄΄άγρια και τα ήμερα θεριά και τα πουλιά και τα ερπετά και στο βυθό της θάλασσας τα ψάρια. Μόνο ένας δεν τον καμάρωνε, ο Πατέρας του. Αυτός ήταν ζηλιάρης και φθονερός και λεγόταν Άβυσσος. Ήρθε μια μέρα στη μάνα του και προσπάθησε να ρίξει τον Κόσμο κάτω από ΄να μεγάλο γκρεμνό που του άνοιξε μπροστά του. Μα οι άγγελοι δώσανε στον Κόσμο φτερά και πέταξε. Και οι δαίμονες ακόμα τον μακάριζαν καθώς πετούσε. Τότες για να εκδικηθεί ο ΄Αβυσσος πήγε κι έκανε τρία άλλα παιδιά με τη Μέγαιρα τη μάνα του- έκανε το Χρόνο, τη Φθορά και το Κενό. Από τότες οι τρεις αυτοί συναγωνίζονται ποιος θα καταλύσει πρώτος τον ωραίο Κόσμο- που για μια στιγμή τον έχουμε κι ύστερα τον χάνουμε όλα εμείς τα πλάσματα της Στιγμής που μας τρώει η Φθορά μετά από λίγα Χρόνια και ξαναγυρίζουμε στο Κενό.

Νάνος Βαλαωρίτης

Published in: on Ιανουαρίου 23, 2011 at 2:12 μμ  Σχολιάστε  

Ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας

Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.
«Λάζαρε, βγες έξω», φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός
νεκρός, που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του
κόσμου, τί να ΄κανε; Η γη είχε χαθεί,
πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό…

Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια του Θεού
– Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.
– Μα αυτή είναι η βοήθειά μου – να χαθείς…
Για να σε ψάχνουν στους αιώνες!

Published in: on Ιανουαρίου 23, 2011 at 2:04 μμ  Σχολιάστε  

Θάνατοι

Είναι άνθρωποι που την κακήν ώρα
την έχουν μέσα τους.

Χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
κι απ’ τη χαρά ζεστά των φιλημάτων,
χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
χτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων·

ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
και διψασμένα εμείνατε ποτήρια,
ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
κι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια·

ω, που’ χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
κι ο λόγος σας εδιάλεξε για τάφο,
ω, που’ χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
και τον καημό δεν είπατε που γράφω·

μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου
μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον Πόνο των Πραγμάτων και του Ανθρώπου.

Published in: on Ιανουαρίου 15, 2011 at 9:44 μμ  Σχολιάστε  

Επικαιρότητα

Δεν νομίζεις πως κάποια επιτέλους στιγμή πρέπει να αρχίσει να αφορά και σένα η επικαιρότητα? ΔΡΑΣΕ ΤΩΡΑ!

«Καλύτερα να ανάψεις ένα κερί, παρά να καταριέσαι ολόκληρο το σκοτάδι»
Κινέζικη παροιμία

Σήμερα το πρωϊ ένα 7χρονο κοριτσάκι έχασε τη ζωή του κάτω από τις ρόδες της μηχανής ενός αστυνομικού της ομάδας ΔΙΑΣ. Στο Μενίδι που εδώ και 1,5 χρόνο αστυνομοκρατείται ασφυκτικά από κάθε είδους αστυνομικές δυνάμεις. Που η ζωή ενός τσιγγάνου αξίζει λιγότερο απ’τους υπόλοιπους. Που οι φρουροί της Δημοκρατίας τελούν σε “ειδική υπηρεσία αυξημένου ρίσκου”.
Μακριά από κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιήσουμε το θάνατο ενός παιδιού, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε. Να μιλήσουμε γι’ αυτό που ζούμε καθημερινά στις γειτονιές μας με πρόσχημα τη δική μας ασφάλεια, πέρα από όσα θα ακουστούν τις επόμενες ώρες από την καθεστωτική προπαγανδιστική μηχανή των ΜΜΕ για “κακιά στιγμή” και “άτυχο γεγονός”, πέρα από την άμεση προσπάθεια της ΕΛ.ΑΣ να δικαιολογήσει το όργανό της.
-Για την καθημερινή τρομοκρατία των βλεμμάτων πίσω από τις κουκούλες, την τρομοκρατία των συνεχών, εξευτελιστικών αστυνομικών ελέγχων, που πλέον έχουν φτάσει έξω από την πόρτα των σπιτιών μας…
-Για την καθημερινή επίδειξη δύναμης στο δρόμο από τις Δυνάμεις Ασφαλείας, που όντως έχουν εκπαιδευτεί στο να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με την στάση του ελεγχόμενου…
-Τις επιδείξεις οδηγικών ικανοτήτων (…) της ομάδας ΔΙΑΣ…
-Τις επιδείξεις των ικανοτήτων τους στα όπλα, που με τόση ευκολία βρίσκονται στα χέρια τους, παρατεταγμένα ευθεία, για να μας υπενθυμίζουν “ποιός κάνει κουμάντο εδώ πέρα”…
Απόρροια όλα αυτά ενός κράτους που όλο και γιγαντώνεται κατασταλτικά και αστυνομικά, που προσπαθεί να κινηθεί στο δρόμο των ευρωπαϊκών μητροπόλεων, με τα καθαρά ιστορικά (βλ. εμπορικά) κέντρα, τη μεθοδευμένη υποβάθμιση συγκεκριμένων προαστίων και την επακόλουθη υπερ-αστυνόμευσή τους με νέους ράμπο της ασφάλτου.
Οι απόκληροι και οι αποκλεισμένοι προορίζονται για συγκεκριμένες υποβαθμισμένες περιοχές, αστυνομικά ελεγχόμενες, ενώ οι προνομιούχοι ήσυχοι στους επίγειους παραδείσους τους, επίσης υπό αστυνομικό έλεγχο, αυτή τη φορά για την πραγματική τους ασφάλεια.
Έτσι η παλιά γειτονιά θα μετατραπεί σε σύγχρονο γκέτο, τα επιχειρήματα για περισσότερη αστυνόμευση, για αστυνομικό της γειτονιάς, για συνεχή αστυνομική παρουσία – παντού, θα είναι έτοιμα προς πώληση από την πολιτική εξουσία σε φοβισμένους ανθρώπους.
Κι αν κάποιος θεωρεί ότι οι εικόνες από ανάλογα (και συχνά) περιστατικά με τους νεκρούς απόκληρους (αποβράσματα κατά τον Σαρκοζί) στους δρόμους των Παρισινών προαστίων είναι μακριά, καλά θα κάνει να προετοιμάζεται για τα χειρότερα.
ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ
ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος
Pasamontaña
5/1/2011
Published in: on Ιανουαρίου 7, 2011 at 10:06 πμ  Σχολιάστε