Τα Κάλαντα

Καλήν ημέραν άρχοντες κι ανοίχ’τε τα στραβά σας
Η ιστορία που θα πω να μπει μες στα μυαλά σας

Όταν την «έπινε» ο θεός την «πίναν» κι αγγέλοι
Την «πίνανε» κι οι άνθρωποι και όλα γάλα μέλι

Ήταν παράδεισος η γης κι ολόγλυκα τραγούδια
Ψέλναν ανθρώποι και πουλιά· μαζί και τ’ αγγελούδια

Μα ένα διαβολόφιδο -αμάν κακό στην φύση!…-
Τους πρωτοπλάστους γέλασε κι έκλεψε το χασίσι

Τότε ξενέρωσε ο Θεός και χαρμανιάσαν όλοι
Οι ανθρώποι γίνανε κακοί κι οι άγγελοι διαόλοι

Έγινε κόλαση η γης, παντού φωτιές να καίνε
Και τώρα τα τραγούδια μας μόνο για πόνο λένε

Καλήν σας μέρα άρχοντες και βάλ’τε στο μυαλό σας
Αυτά που σας τραγούδησα θε να βγουν σε καλό σας…

Advertisements
Published in: on Δεκέμβριος 20, 2010 at 7:27 μμ  Σχολιάστε  

Η ζαβολιά

…Πα να κάνεις άλλη μια ζαβολιά.

Δε σε πιστεύω γιατί σε ξέρω
Την μπαμπεσιά σου δεν υποφέρω
Δεν θα σ’ αφήσω να με μολύνεις
Αντίς να παίρνεις μάθε να δίνεις.

Μη μου τη βγαίνεις με προσωπείο
Ισοπεδώνεις και το τοπίο
Δεν θα σ’ αφήσω να με μολύνεις
Αντίς να παίρνεις μάθε να δίνεις.

Τι μου κάθεσαι και κλαις, κλαις, κλαις, κλαις, κλαις
Κουβαλώντας τις παλιές αναστολές
Καταστρέφεις τις στιγμές, γιες, γιες, γιες, γιες
Γιατί δεν μπορώ εγώ, λες, λες, λες, λες
Να δω στολές.

Άσε με μόνο στην ερημιά μου
Δεν θα πετάξεις με τα φτερά μου
Δεν θα σ’ αφήσω να με μολύνεις
Αντίς να παίρνεις μάθε να δίνεις.

Θα προχωρήσω χωρίς εσένα
Δεν κάνω πίσω εγώ για σένα
Σου φτάνει μόνο να με προφτάσεις
Τα όριά σου θα ξεπεράσεις.

Published in: on Απρίλιος 25, 2010 at 11:45 μμ  Σχολιάστε  

Θα το δείξει κι ο καιρός

Της ρουτίνας το τραγούδι
Πέστε άρχοντες και δούλοι
Μια ζωή
Ρίξτε φράγκα στο νταούλι
Να καεί το πελεκούδι
Στην ανάσταση.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Θα χορεύει κι ο θεός
Μοναχός του και ατός
Θεός.

Έμαθα να συγχωρνάω
Να μιλώ, χαμογελάω
Μετά ‘σας
Μετά ‘σας, που δε σχωρνάτε
Κι υπολογισμένα σκάτε
Για την πάρτη σας.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Θα χορεύει κι ο θεός
Μοναχός του και ατός
Θεός.

Στο κανάλι αυτό που πάω
Δεν θρηνώ, δεν προσκυνάω
Δεω γερνώ
Τον αγώνα μου κρατάω
Στο κανάλι αυτό που πάω
Και τον κουβαλώ.

Στους λαβύρινθους που πάτε
Μάθετε να μην βρωμάτε
Καταναγκασμό
Ίσια το κορμί κρατάτε
Μάθετε να πολεμάτε
Το ραγιαδισμό.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Θα χορεύει κι ο θεός
Μοναχός του και ατός
Θεός.

Αν μου πείτε πως πονάτε
Και πεινάτε και διψάτε
Σας ακολουθώ
Μόνο ξέρτε, πως στον πόνο
Πείνα, δίψα και στο χρόνο
Άντεξα χωρίς βοηθό.

Στο κανάλι αυτό που πάω
Τη ζωή την πελεκάω
Βλάσφημος για σας εγώ
Έχω φόβο μα κρατάω
Και νεκρός θα πολεμάω
Δεν είμαι ραγιάς εγώ.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Θα χορεύει κι ο θεός
Μοναχός του και ατός
Θεός.

Published in: on Μαρτίου 25, 2010 at 10:58 μμ  Σχολιάστε  

Οϊμέ

Οϊμέ, οϊμέ, πως έγινε
Οϊμέ, τίποτα δεν έμεινε
Από μένα ζωή
Κι έχω πια παραδοθεί.
Πόσο ξένοι γίναμε…
Ποιος θα το πίστευε πως όλα τελειώσανε
Κι ούτε που πονάω πια.

Είναι αυτο-δύναμη και αδυναμία μου
Κι έγινε πια ύπαρξη
Με την πάροδο του πόνου η ανυπαρξία μου.

Προτιμώ, προτιμώ να μην ξέρω κανέναν.
Κι όσα έζησα, πέρα τα πέταξα!

Είναι αυτο-ύπνωση και αταραξία μου
Είναι κι επαγρύπνηση
Κι η κοπή μου από το θρόνο, η ελευθερία μου.

Οϊμέ, οϊμέ, πως έλιωσα.
Οϊμέ, τ’ άλογο μου σέλωσα
Δεν πατάω στη γη
Κι έχω αποξενωθεί.
Τρέχω σαν τον άνεμο…
Ποιος θα το πίστευε πως αναβαπτίζονται
Στ’ ονειρεματάκι μου.

Είναι στην πέτσα μου και στην φαντασία μου
Είναι και επίγνωση
Κι είναι το παράλογό μου, κι η ανοησία μου.

Αγαπώ, αγαπώ και γυρνάω σε μένα!
Κι όσα πέταξα τα ξαναμάζεψα.

Είναι αυτο-όραση και αναγκαιότητα
Είναι παλιννόστηση
Είναι και η λαφυριά μου στην αιωνιότητα…

Published in: on Μαρτίου 25, 2010 at 10:51 μμ  Σχολιάστε  

Σε ζελοφάν

Σε ζελοφάν τα ομοιόμορφα μυαλά σας περπατάν
Και πολεμάν για να με ψήσουνε πως κι έτσι μ’ αγαπάν.
Ιλουστρασιόν οι κοινωνίες των μοντέρνων οικισμών
Σε σουσπανσιόν κοιμάται η σύγχρονη Πυθία των χρησμών.

Νάταν να μετακούναγα ολόκληρο πλανήτη
Στις αποθήκες υλικών, θεσμών και σούπερ αγαθών να βάλω δυναμίτη.
Νάταν και να πιπίλαγα ξανά το δάχτυλό μου
Σαν τα μικρά μικρά παιδιά (ουά) που βρέχονται συχνά να βρω τον εαυτό μου.

Μισοτιμής σου έχουν κλέψει τη φαρέτρα της ζωής
Κι ότι κι αν πεις δε θα με κάμεις συνεργό υποταγής
Αναλαμπές σ’ ένα χορό που δε φτουράει ο Γκιλγκαμές
Και είμαι οφφ απ’ το κουτί των πειραμάτων του Παυλώφ.

Όσο κι αν με κομμάτιασαν στο διάβα μου με νάρκες
Ωσάν της σαύρας την ουρά συχνά, μιλάω σοβάρα, ανάπλασα τις σάρκες
Κι όσο κι αν με καθήλωσαν να ζω σαν τα σκουπίδια
Η ανθρωπότη δεν μπορεί κι αυτή θα υπονομευθεί από τη γη την ίδια.

Published in: on Μαρτίου 21, 2010 at 9:54 πμ  Σχολιάστε  

Δεν αποκαρδιώθηκα

Δεν αποκαρδιώθηκα
Στις κακουχίες γυμνώθηκα
Και στο κορμί μου σας χώρεσα
Τα κρίματά σας συγχώρεσα.

Ένα καράβι σας φτιάχνω ‘γω
Να ‘ναι απ’ αθάνατο νερό
Να πολεμήσεις για να το βρεις
Ύπνο δικαίου μην κοιμηθείς.

Χωροφυλάκοι και οι γιατροί
Θα σκουντουφλάνε στη διαδρομή
Μόνο οι ανθρώποι οι πιο απλοί
Κι όσα απ’ τα ζώα έχουν φωνή.

Τα μονοπάτια είναι πολλά
Μα είναι λίγα τα αυτά που ‘χουν καρδιά
Εγώ πηδάω κι απ’ το γκρεμνό
Τα κάγκελά μου τα καταργώ.

Published in: on Μαρτίου 21, 2010 at 7:43 πμ  Σχολιάστε  

ΘΑ ‘ΡΘΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ

Όπου να ‘ναι θα ‘ρθω να σε βρω
και το μυστικό μου να σου πω.
Το ‘ψαξα πολύ για να το πω σε ‘σένα
κι έχανα πολύτιμο καιρό.
Μέσα απ’ τα σκοτάδια κι απ’ το φως
ξεπηδώ σαν γελωτοποιός.
Με τον εαυτό μου έχω γίνει ένα
και δεν είμαι πιόνι κανενός.

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα
για κανένα πούστη δεν θυσιάζομαι.
Πως να ξεγελάσετε μια χαμένη φάτσα
τρέξτε και προφτάστε δεν πλησιάζομαι.
Ότι κι αν λέτε, δεν μ’ ακουμπάτε,
αναμασάτε λόγια θολά και ψεύτικα.
Σπίτι δεν έχω, μήτε πατρίδα με διώξατε όλοι,
μα εσένα σε θέλω πιο πολύ.

Έλα στον δικό μου τον παλμό
ζήταγα πολύ ν’ αγαπηθώ.
Έδωσα τα πάντα και τα ξαναδίνω
και γι’ αυτό μπορώ να σ’ αγαπώ.
Δεν θα με γνωρίσεις αν με δεις
είμαι κυνηγός κι ονειρευτής.
Μη σε παγιδέψουν σε καμιά βιτρίνα
και σε παραδείσους μου χαθείς.

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα
μα στην αγκαλιά σου εκστασιάζομαι.
Όσα σου φανέρωσαν στα χαρτιά και τα’ άστρα
όλα παραμύθια και σε χρειάζομαι.
Παλιέ μου πόθε στο πέρα δώθε μη σε χαλάσουν.
Φοβάμαι για ‘σένα πιο πολύ.
Όλα τα φτύνω, τα καίω όλα, μπαίνω και βγαίνω
και δένω με ‘σένα απ’ την αρχή.

Published in: on Μαρτίου 16, 2010 at 1:10 μμ  Σχολιάστε  

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις

Για πο πο ρε, για πο πο ρε, για πο πο ρε ρα…

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις, για όσα περάσανε χτες
Χαλάσανε τόσα πολλά, μα βρες μονοπάτι ξανά
Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί
Εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά.

Τον πόλεμο μισώ, κι απ’ τη ζωή αποζητώ
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά, να μ’ είχες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Για πο πο ρε, για πο πο ρε, για πο πο ρε ρα…

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις, για όσα περάσανε χτες
Δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
Κι αν χάνεις αυτό που σε ζει, δεν έφταιξες μόνον εσύ
Αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά.

Τον πόλεμο ζητώ, για μια ζωή που δεν τη ζω
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά
Πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.

Τον πόλεμο μισώ, κι απ’ τη ζωή αποζητώ
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά, να μ’ είχες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Για πο πο ρε, για πο πο ρε, για πο πο ρε ρα…

Published in: on Μαρτίου 3, 2010 at 3:11 μμ  Σχολιάστε  

Ένας απάτσι στα pubs

1. Γελάς, που και που χαχανάς
Και την ώρα περνάς
Στα pubs νυχτογυρνάς
Και γνωστούς συναντάς.

Αργά να τρως τ’ αγγούρι
Μπας και σου φέρει γούρι
Τα ζωδιακά να τα μάθεις απ’ έξω
Πάει καλά κι ο Morrison ο Jim
Στης μόδας τα μπλου τζιν.

Μου σηκώνεσαι, μωρό μου
Με μουσική στερεοφώνου…

Επαναστάτες, αναρχικοί
Ροκάδες, φρικιά, όλοι μαζί

Μην καρφωνόμαστε, μωρό μου
Θ’ ανοίξω μαγαζί δικό μου…

2. Μαλλιά άφησες μακριά
Κόντρα στη μαμά
Μετά, θα τη βολέψεις κι εσύ
Όπως όλα τα παιδιά.

Πάλι καλά που οι μπάτσοι
Μας θεωρούν απάτσι
Και μας μαζεύουν που και που
Στα κρατητήριά τους.

Κι οι φυλακές, γεμίσανε κι αυτές
Για να ‘χεις και να λες:
Στην μπάντα η ζωή πεθαίνει
Κι η μουσική μου αφήνει γένι!…

Επαναστάτες, αναρχικοί
Ροκάδες, φρικιά, όλοι μαζί
Μην καρφωνόμαστε, μωρό μου
Το μαγαζί είναι δικό μου…

Published in: on Φεβρουαρίου 25, 2010 at 9:46 μμ  Σχολιάστε  

Εγώ με τις ιδέες μου

Εγώ με τις ιδέες μου

Τραγουδάει η Σωτηρία Λεονάρδου με τη συνοδεία του Νικόλα

Εγώ με τις ιδέες μου, κι εσείς με τα λεφτά σας
Νομίζω πως τα θέλετε μονά-ζυγά δικά σας
Δεν θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμία σας.

Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει
Κανένα δεν θ’ αφήσω εμένα να κερνάει
Θα με χρίσω ιππότη και τσεντάι
Και άμα ξεμεθύσω σας λέω και good bye.

Και οι θεοί σαν πείθονται εάν υπάρχει ανάγκα
Για πόλεμο δεν έκανα ποτέ εγώ το μάγκα
Και ούτε νεροπίστολο δεν έχω στην παράγκα.

Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
Κανένα δεν θ’ αφήσω εμένα να κερνάει
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει
Χιλιάδες-δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει.

Εγώ στα δίνω έτοιμα, κι εσύ τα θες δικά σου
Λιγούρα που σε έδερνε παρόλα τα λεφτά σου
Και ούτε στο νυχάκι μου δεν φτάνει η αφεντιά σου.

Δεν σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
Χωρίς καμιά ουσία εσύ θα τα τινάξεις
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
Δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις.

Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
Δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις.

Published in: on Φεβρουαρίου 13, 2010 at 11:02 πμ  Σχολιάστε