Η συμπεριφορά στα ξένα

1. Ζώντας/ προηγούμενα στη χώρα που γεννήθηκα

χρησιμοποιούσα κι εγώ τους αγκώνες μου μέσα στην ταραχή του πλήθους

ήθελα να τελειώνω τις δουλειές μου σύμφωνα με τη σειρά

καθόμουνα ότα κι οι άλλοι κάθονταν και

να μου κρατήσουν απαιτούσα ό,τι για μένα είχανε υπογράψει.

2. Όποιος δεν επιμένει για τις δίκαιες διεκδικήσεις του, φέρνεται ανήθικα.

Όποιος πετάει το δίκιο του στο δρόμο, αφήνει το δίκιο άδικο να γίνει.

Όποιος τον χυδαίο στη θέση του δε βάζει, τη χυδαιότητα ενθαρρύνει.

Όποιος δεν τρώει απ’ το κοινό τραπέζι, διαφθείρει τη συνείδηση αυτών που τρώνε.

3. Τώρα/ ζω σε ξένη γη, απ’ την πατρίδα μου κυνηγημένος.

Στέκομαι μπρος σ’ αυτούς που κάθονται, κάνω χώρο να περάσουνε

μπροστά αυτοί που ήρθανε μετά από μένα

και μένω σιωπηλός, όταν μου βάζουν τις φωνές.

4. Στο εξής να μην υπήρχε θα ‘θελα

κανένα απ’ τα δικαιώματα που η στενότητα δημιουργεί.

Καμιά διεκπεραίωση σύμφωνα με τη σειρά, μα

και καμιά στενότητα χρόνου. Καμιά

διάκριση σε πρόσωπα κι ούτε

προβλήματα που άλυτα να ‘ναι. Όχι

παρακάλια ή απαιτήσεις για μια θέση, μα

για όλους να φτάνουν οι καρέκλες.

5. Λοιπόν, όλοι θα επιθυμούσανε

να ‘χανε την ικανοποίηση να συμπεριφέρονται

σα να ‘τανε στα ξένα.

(Αν αυτός που δεν επιμένει για τις δίκαιες διεκδικήσεις του

φέρνετα ανήθικα.

Αν αυτός που πετάει το δίκιο του στο δρόμο

αφήνει το δίκιο άδικο να γίνει.

Αν αυτός που δε βάζει το χυδαίο στη θέση του

τη χυδαιότητα ενθαρρύνει.

Κι αυτός που δεν τρώει απ’ το κοινό τραπέζι

διαφθείρει τη συνείδηση αυτών που τρώνε.

Αποδείχνεται ότι: κυριαρχεί στενότητα

που μπορεί να είχαμε αποφύγει.)

(Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα, εκδ. Σύγχρονη εποχή)

Published in: on Μαρτίου 18, 2011 at 3:32 μμ  Σχολιάστε  

Ο,ΤΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΗΤΑΝ ΒΟΥΝΟ

Ό,τι σε σένα ήταν βουνό                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      το ισοπέδωσαν                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       και σκέπασαν την κοιλάδα σου.

Από πάνω σου περνάει τώρα                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          ένας δρόμος άνετος.

Published in: on Ιουνίου 6, 2010 at 11:32 μμ  Σχολιάστε  

“ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ”

Ρώτησε κάποιος τον κύριο Κ. αν υπάρχει Θεός, και ο κύριος Κ. είπε: “Σου συνιστώ να αναλογιστείς, αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα σε κάνει ν’ αλλάξεις συμπεριφορά. Αν δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αν πάλι πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε μόνο σε ένα μπορώ να σου φανώ χρήσιμος: να σου πω ότι έχεις ήδη αποφασίσει πως χρειάζεσαι έναν Θεό”.

Published in: on Μαΐου 13, 2010 at 7:10 μμ  Σχολιάστε  

Αδυναμίες

Καμία δεν είχες
Εγώ είχα μια:
Αγάπησα

1950

Published in: on Απρίλιος 19, 2010 at 10:42 μμ  Σχολιάστε  

Στους μεταγενέστερους

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας. Εκείνος που γελάει
Δεν έχει μάθει ακόμα
Τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
Είν’ έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο
Ξέκοψε πια ολότελα απ’ τους φίλους του
Πού βρίσκονται σ’ ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο. Απ’ ό,τι κάνω,
Τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα να φαω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να, μ’ αφήσει χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πως να φαω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρωω και πίνω.
Θα ‘θελα ακόμα να ‘μουνα σοφός.
Τ’ αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ’ τις επίγειες συγκρούσεις και δίχως φόβο
Τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
Το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
Στο κακό ν’ ανταποδίνεις το καλό
Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου, αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνιο ζω!

Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
Όταν εκεί βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας
Και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Το ψωμί μου το ‘τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε
Στον καιρό μου οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ’ το χέρι μου. Όμως αν δεν υπήρχα
Οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες. Ο στόχος
Βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα
Ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Εσείς, που θ’ αναδυθείτε μέσ’ απ’ τον κατακλυσμό
Που εμάς, μας έπνιξε,
Όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
Και τα μαύρα χρόνια
Που εσείς γλυτώσατε
Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους, απελπισμένοι σα βλέπαμε,
Την αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει εξέγερση.
Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
Παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κ’ η οργή ενάντια στην αδικία
Βραχνιάζει τη φωνή. Αλλοίμονο, εμείς
Που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
Δεν καταφέρναμε να ‘μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
Ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο
Να μας θυμάστε
Με κάποιαν επιείκεια

http://www.youtube.com/watch?v=NTj7GX3mSqs&feature=player_embedded

Published in: on Μαρτίου 23, 2010 at 1:44 μμ  Σχολιάστε  

Αυτό θέλω να τους πω

Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους;

ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν.

θέλουν να μάθουνε πού υπάρχει γνώση φτηνή

που να μπορούνε ακριβά να την πουλήσουν. Γιατί

να ενδιαφερθούνε να γνωρίσουν ό,τι

ενάντια στην αγοραπωλησία μιλάει;

Θέλουνε να νικήσουν.

Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.

Δε Θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,

Θέλουνε να καταπιέζουνε οι ίδιοι.

Δε θέλουνε την πρόοδο.

Θέλουνε την υπεροχή.

Πειθαρχούνε σ’ όποιον

τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.

Θυσιάζονται

για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.

Τι να τους πω, σκέφτηκα. Αυτό

θέλω να τους πω, αποφάσισα.

Published in: on Μαρτίου 18, 2010 at 1:57 μμ  Σχολιάστε  

EPΩTHΣEIΣ KI AΠOKPIΣEIΣ

Mπορεί η αλήθεια νάν’ θνητή, το ψέμα αθάνατο;»
«Έτσι δείχνουν όλα».

«Πού είδες, η αδικία να μη ξεμασκαρεύεται χρόνους και καιρούς;».
«Eδώ».

«Mα ξέρεις κάποιον που η βία να του ‘χει φέρει τύχη;»
«Kαι ποιος δεν ξέρει;»

«Tότε ποιος μπορεί, σ’ έναν τέτοιο κόσμο, να τσακίσει τον τύραννο;».
«Eσύ».

Published in: on Μαρτίου 13, 2010 at 9:22 μμ  Σχολιάστε  

Aκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε

Aκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.

Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε

μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν

οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας

σε πέτρα. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται

να μάθεις. Έτσι όπως είσαι

εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί

όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,

τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς

τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους

που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε

για όλους τους καιρούς

μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά

δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.

Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά

Η μάθηση θα ‘τανε υποχρέωσή σου.

Published in: on Μαρτίου 13, 2010 at 9:06 μμ  Σχολιάστε  

Να καταπολεμάτε το πρωτόγονο

1

Λένε πολλοί ότι η εποχή είναι παλιά

αλλά εγώ πάντα ήξερα ότι είναι καινούρια

δεν ξεπετιούνται από τη γη μόνα τους

τα σπίτια που είναι ψηλά σαν τα βουνά

Τρέχουν πολλοί κάθε χρόνο στις πόλεις λες και

τους περιμένει κάτι σπουδαίο

και στις γελαστές ηπείρους.

Λένε παντού: Η μεγάλη και φοβερή θάλασσα

δεν είναι παρά λίγο νερό

Πρώτος εγώ πετώ πάνω από τον Ατλαντικό

αλλά είμαι σίγουρος ότι αύριο κιόλας

θα γελάτε με αυτή την πτήση

2

Κι όμως αυτή είναι η μάχη

ενάντίον του πρωτόγονου

και μια προσπάθεια για να γίνει

καλύτερος ο πλανήτης

όμοια με τη διαλεκτική οικονομία

που θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο συθέμελα

αφήστε μας λοιπόν να καταπολεμήσουμε

τη φύση για να γίνουμε κι ίδιοι φυσικοί

εμείς και η μέθοδός μας

δεν ακολουθούμε ακόμη τη φύση

είμαστε ακόμη πρωτόγονοι.

Τα ατμόπλοια αντικατέστησαν τα ιστιοφόρα

που κι εκείνα είχαν αφήσει πίσω τα πλοία

με τα κουπιά.

Εγώ πετώ αφήνοντα πίσω τα ατμόπλοια

πολεμώντας ενάντια στο πρωτόγονο.

Μπορεί το αεροπλάνο μου να είναι αδύνατο και να τρέμει

και οι συσκευές μου να είναι γεμάτες ατέλειες

μα είναι καλύτερα απ’ όλα όσα υπήρξαν ως τώρα,

και καθώς πετώ αγωνίζομαι ενάντια στο αεροπλάνο μου κι ενάντια

στο πρωτόγονο.

3

Πολεμώ έτσι κι ενάντια στη φύση

και ενάντια στον εαυτό μου

ό,τι κι αν είμαι και σε όσες κουταμάρες κι αν πιστεύω

όταν πετώ είμαι

αληθινός θεός

για δέκα χιλιάδες χρόνια

εκεί που σκοτινιάζουν τα νερά

φτάνοντας ως τα ουράνια

ανάμεσα στο φως και το λυκόφως

γεννιόταν ανεμπόδιστα ο θεός.

Το ίδιο πάνω από τις οροσειρές, εκεί από όπου

έρχεται ο πάγος

ρύθμιζαν τον θεό όπως ήθελαν

εκείνοι που διακατέχονταν από αμάθεια

χωρίς να μπορούν να καθοδηγούν, και όμοια

στην έρημο εμφανίζοταν εκείνος μέσα στην

ανεμοθύελλα, και στις πόλεις, τον έπλαθε η αταξία των

ανθρώπινων τάξεων που εξαιτίας της

υπάρχουν στον κόσμο

δύο κατηγορίες ανθρώπων:

οι εκμεταλλευτές και οι αμαθείς

αλλά αυτά τα καταργεί η επανάσταση.

Αν φτιάχνετε δρόμους να διασχίζουν

τις οροσειρές, θα χαθεί η αταξία.

Τα ποτάμια τη διώχνουν από την έρημο και

το φως δείχνει κενό και αμέσως την κάνει πέρα.

4

Γι’ αυτό, μην αργείτε, κατατροπώστε κι εσείς

το πρωτόγονο

στον αφανισμό του Υπερπέραν και

στο διωγμό όλων των θεών όπου και αν παρουσιάζονται κάθε φορά.

Γκρεμίζεται κάτω απ’ τα πιο δυνατά μικροσκόπια

οι τελιοποιημένες συσκευές το διώχνουν

από τον αέρα.

Και η κάθαρση των πόλεων

η απάρνηση της φτώχειας

το εξαφανίζουν και αφού το κυνηγούν

το ξαναστέλνουν πίσω

στην πρώτη χιλιετία.

5

Γι’ αυτό επικρατεί ακόμη

στις πόλεις που βελτιώθηκαν, η αταξία

που προκύπτει από την εκμετάλλευση γνώσης και είναι

σαν θεός. Αλλά οι μηχανές και οι εργάτες

θα την πολεμήσουν.

Κι εσείς πρέπει να πάρετε μέρος

στην κατατρόπωση του πρωτόγονου.

Published in: on Μαρτίου 13, 2010 at 7:46 πμ  Σχολιάστε  

ΣE ΣKOTEINOYΣ KAIPOYΣ

Δε θα λένε: Tον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της
ανεμοσάλευε.
Θα λένε: Tον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Tον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου
ποταμού το ρέμα.
Θα λένε: Tον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Tον καιρό που μπήκε στην κάμαρα η γυναίκα.
Θα λένε: Tον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν
ενάντια στους εργάτες.

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;
(1937)

Published in: on Μαρτίου 12, 2010 at 1:04 μμ  Σχολιάστε