NAZIΣTIKH EΠIXEIPHΣH ΠOINIKOΠOIHΣHΣ TOY ANTIΦAΣIΣTIKOY ΛOΓOY KAI ΔPAΣHΣ

O στόχος της ποινικής δίωξης του γραμματέα του EEK Σάββα Mιχαήλ

NAZIΣTIKH EΠIXEIPHΣH ΠOINIKOΠOIHΣHΣ TOY ANTIΦAΣIΣTIKOY ΛOΓOY KAI ΔPAΣHΣ

 

 

 

Σε άλλες περιπτώσεις η μήνυση των ναζιστών κατά του πρώην πρύτανη του EMΠ K. Mουτζούρη και του γραμματέα του EEK Σάββα Mιχαήλ θα είχε απορριφθεί από τον εισαγγελέα ως ανυπόστατη. Στην προκειμένη περίπτωση αποφασίστηκε να εισαχθεί σε δίκη για «συκοφαντική δυσφήμιση», «διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια» και «διατάραξη της κοινής ειρήνης».

 

Aπό το Kλητήριο Θέσπισμα που παραθέτουμε γίνεται σαφές ότι οι κατηγορίες είναι αβάσιμες. Tον μεν πρώην πρύτανη τον κατηγορούν για τη λειτουργία του εναλλακτικού ιστότοπου Indymedia – κατηγορία για την οποία έχει επανειλημμένα αθωωθεί και υπάρχει δεδικασμένο. Oι κατηγορίες κατά του Σάββα Mιχαήλ δεν έχουν να κάνουν με ποινικά κολάσιμες πράξεις αλλά με μια πολιτική αντιφασιστική προκήρυξη. Αν από το σύνολο των μηνυομένων -από την KOA του KKE και τον ΣYPIZA Eξαρχείων, μέχρι την ANTAPΣYA και άλλες αντιφασιστικές κινήσεις- ο εισαγγελέας επέλεξε τον γραμματέα του EEK, μάλλον δεν οφείλεται –ή δεν οφείλεται μόνο- στην επαναστατική πολιτική του EEK, όσο στον βαθύ αντισημιτισμό και τη φασιστική νοοτροπία που κυριαρχεί σε τμήματα της κρατικής μηχανής. Φαίνεται ότι το Σαμπετάι (Σάββας) είναι επιλήψιμο όχι μόνο για τους ναζιστές αλλά και για τμήματα του νομικού συστήματος του αστικού κράτους.

 

H δίωξη του Σάββα Mιχαήλ είναι απόπειρα φίμωσης όχι μόνο της αντιφαστικής δράσης αλλά και του λόγου. Ξεκινώντας από το EEK οι ναζιστές και οι συνοδοιπόροι τους εισαγγελείς επιχειρούν να φιμώσουν τον αντιφασιστικό λόγο και να ποινικοποιήσουν την αντιφασιστική δράση.

 

Όλες οι δυνάμεις του αριστερού, ριζοπαστικού και επαναστατικού κινήμτος της εργατικής τάξης πρέπει να αντισταθούν ενιαιομετωπικά, μαζικά και αποφασιστικά.

 

Όλοι στη δίκη, 3 Σεπτεμβρίου, στο Πρώτο Mονομελές Πλημμελειοδικείο Aθήνας, κτίριο 2, της πρώην Σχολής Eυελπίδων.

 

Aθήνα 30-7-2013

Όσοι επιθυμούν να καταδικάσουν την δίωξη, μπορούν να υπογράφουν ηλεκτρονικά στην διεύθυνση:

https://www.change.org/petitions/eek-να-απορριφθεί-η-μήνυση-των-ναζιστών

//

Published in: on Αύγουστος 29, 2013 at 3:45 μμ  Σχολιάστε  

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!!!

antiviwsi-s

//

Published in: on Αύγουστος 29, 2013 at 3:42 μμ  Comments (1)  

Do it!!!

972072_10153071107485296_331247764_n

//

Published in: on Αύγουστος 29, 2013 at 3:40 μμ  Comments (1)  

Τρομοκρατία είναι οι μπάτσοι και οι ελεγκτές για ένα εισιτήριο αφαιρούν ζωές

3693656B4DD16F40FCD6CA442BE717B7

Published in: on Αύγουστος 29, 2013 at 3:35 μμ  Σχολιάστε  

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ VILLA AMALIAS ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΔΑ

Η Κατάληψη Villa Amalias εδώ και 23 χρόνια αποτελεί έναν ανοιχτό πολιτικό πολιτιστικό και κοινωνικό χώρο, καθώς και στεγαστική κολεκτίβα. Όλα αυτά τα χρόνια σε αυτή δραστηριοποιούνται πολλές ομάδες όπως: θεατρική ομάδα, συναυλιακή ομάδα, studio, ομάδα βιτρώ, παιδικό στέκι, ομάδα χορού, γυμναστικής, ξένων γλωσσών, Η/Υ, τυπογραφική κολλεκτίβα, ομάδα προβολών,δανειστική βιβλιοθήκη, ανταλακτήριο δισκων και cd και επίσης έχουν φιλοξενηθεί πολιτικές και πολίτιστικές εκδηλώσεις άλλων ομάδων. Επιπλέον, η Κατάληψη Villa Amalias, πέραν των εσωτερικών δραστηριοτήτων έχει συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων της γειτονιάς, συμμετεχοντας τόσο στη συνέλευση κατοίκων πλατείας Βικτωρίας, όσο και πραγματοποιωντας ανοιχτές και εξωστρεφείς δράσεις στην περιοχή, όπως μικροφωνικές παρεμβάσεις,χαριστικά παζάρια, συλλογικές κουζίνες και παιδικές εκδηλώσεις στην πλατεία.

Όλα αυτα τα 23 χρόνια, η Καταληψη Villa Amalias, μέσα από την πολύμορφη σύνθεση των υποκειμένων και των ομάδων που την απαρτίζουν έχει διαμορφώσει πολιτικά χαρακτηριστικά εξίσου πολύπλευρα, που πηγάζουν απο το ευρύτερο κίνημα των καταλήψεων, απο τον Αναρχικό και Αντιεξουσιαστικό χώρο και απο το κίνημα του ταξικού και εργατικού ανταγωνισμού. Χαρακτηριστικα τα οποία εχουν αποκτήσει υλική υποσταση μέσα απο τη συνδιοργάνωση και συμμετοχή σε πορείες, παρέμβασεις και κινητοποιησεις, που αφορούν σε εργατικούς, αντιφασιστικους-αντιρατσιστικούς αγωνες, αλληλεγγύη σε διοκώμενες καταλήψεις, στους μεταναστες΄και  σε διοκωμενους συντρόφους, σε φοιτητικούς και μαθητικους αγώνες καθως και για την επανοικιοποιηση ανοιχτών δημοσιων χώρων.

Το κτίριο της Κατάληψης ήταν εγκαταλελλειμενο απο το 1973 και σε άθλια κατάσταση. Απο το ’90 που καταλήφθηκε, ζει και συντηρειται απο την οικονομική συνεισφορά και την προσωπική εργασία τόσο των ίδιων των καταληψιών όσο και όλων των αλληλέγγυων συντρόφων.
Ο φερόμενος ως ιδιοκτήτης του κτιρίου, δήμος αθηναίων, ο οποίος είναι κάτοχος τεράστιας ακίνητης περιουσίας, καθώς και ο οργανισμός σχολικών κτηρίων ειναι γνωστοί για υποθέσεις απαλλοτριώσεων ιδιωτικής περιουσίας και παράνομων αποχαρακτηρισμών, με αποκορύφωμα την περίπτωση του μεγαθηριου κτιρίου Χαραγκιώνη στη συμβολή των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Ιουλιανοώ, που εν μια νυκτί, απο οικόπεδο με σκοπο την ανέγερση σχολικού κτηρίου μετατράπηκε σε εμπορικό κέντρο.

Σε αντιθεση με αυτούς, που βλέπουν κτήρια και χώρους ως ενα ακόμη τρόπο κερδοσκοπίας, η Κατάληψη Villa Amalias και η δράση της είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα του προτάγματός της για τη δημιουργία ελεύθερων κοινωνικών χώρων, αντιθετικών προς κάθε ειδους οικονομική εκμεταλευση, βασιζομενοι σε αντιεραρχικές, αυτοοργανωμένες, αλληλέγγυες και οριζόντιες δομές, σεβόμενοι τον άνθρωπο και στηρίζοντας πάντα τους απο κατω της ταξικής πυραμίδας, των οποίων κομματι αποτελούμε και εμείς.
Για αυτό και η συντηρηση του κτηρίου, όπως προαναφερθηκε, γίνεται από τους καταληψίες και τους αλληλέγγυους, ιδίως τα τελευταία 4 χρονια έπειτα από τις δύο δολοφονικές εμπρηστικές επιθέσεις που δέχτηκε η Κατάληψη από παρακρατικούς έμισθους ή μη. Οι συγκεκριμενες επιθέσεις προκάλεσαν μεγαλες υλικές φθορες που δεν αποτέλεσαν όμως εμπόδιο στο να συνεχίσει η Villa τη δράση της ως εγχείρημα, αλλά αντιθέτως ενδυνάμωσαν το ηθικό των ανθρώπων που την απαρτίζουν και με τη βοήθεια όλων των συντρόφων ανακαινίστηκε η προσοψη του κτηρίου από την οδό Χέυδεν και ξεκίνησε η αποκατάσταση και η περαιτέρω βελτιωση εσωτερικά του κτηρίου με τη συμβουλευτική βοήθεια αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχανικών.

Οι συνεχόμενες επιθέσεις δεν ειναι οι μόνες που εχει δεχτεί το εγχείρημα, ολα αυτά τα χρόνια. Η Villa και λόγω της τοπογραφικής της θεσης αλλα και λόγω των αξιακών και πολιτικών της χαρακτηριστικών, έχει βρεθεί πολλες φορές στο στόχαστρο επιθέσεων απο το κράτος και το παρακράτος. Σε όλες τις επιθέσεις απαντούσαμε πάντα με το λογο μας, δημοσιοποιώντας τα γεγονοτα και προπαγανδιζοντας τις θέσεις και τις αρχές μας μέσα από ανοιχτές κοινωνικές παρεμβασεις.

Στις 20/12/12 και ώρα 7.00 πμ, εισέβαλαν στην Κατάληψη άντρες της κρατικής ασφάλειας με το πρόσχημα της διενέργειας έρευνας «περι ναρκωτικών» και «εκρηκτικών υλών» κατόπιν μιας δήθεν ανώνυμης καταγγελιας και συνέλλαβαν 8 άτομα που βρίσκονταν εντός της Κατάληψης, εκ των οποίων οι τρεις ηταν φιλοξενούμενοι.Απο την Κατάληψη κατασχέθκαν αντικείμενα τα οποια η κρατική ασφάλεια χρησιμοποίησε ως πειστήρια για την κατασκευή κατηγοριών πλημμεληματικού και κακουργηματικού χαρακτηρα, κατηγορίες τις οποιες δεν αποδεχόμαστε. Πόσο μάλλον όταν η κακουργηματική μας πράξη στηριζεται σε κενές φυαλες μπύρας και σε ελάχιστη ποσότητα πετρελαίου που βρέθηκε διπλα σε σομπα.

Για εμάς, αποτελει σαφή πολιτική επιλογή του κράτους αυτή η κινηση. Σε καιρο οικονομικής και συστημικής κρισης, το κράτος εξαπολύει επιθεση προς πασα κατευθυνση υποβαθμίζοντας τη ζωή των απο κάτω και προσπαθώντας να εξαφανίσει κάθε πυρήνα αντίστασης και δημιουργίας αρνήσεων. Είτε αυτο μεταφράζεται σε καταπάτηση εργασιακών κεκτημένων ειτε στην προπαγάνδιση ρατσιστικων ιδεωδων που προαγουν τον κοινωνικό εκφασισμό ειτε στη δημιουργια συνθηκών ανασφαλειας με σκοπο την αποδοχή της διαρκους επιτηρησης των ζωών μας, ειτε στη διωξη και σπίλωση πολιτικών χώρων και υποκειμενων αντιτιθεμενων σε όλα αυτά.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΜΑΣ

ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΜΕ:
«ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΠΑΛΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΡΜΑ…»

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ (ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ)

22/12/12
Οι συλληφθέντες της Villa Amalias

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1444570

Published in: on Δεκέμβριος 23, 2012 at 10:21 πμ  Comments (1)  

Με λάβαρο τον υψωμένο φαλλό


Στην προεκλογική Ελλάδα της κρίσης το κράτος και οι μηχανισμοί του πλασάρουν στον κόσμο μια διπλή απειλή: μεταναστευτικό και δημοσιά υγεία, με το δοκιμασμένο τρόπο της διάχυτης κοινωνικής τρομοκρατίας. Μέσα στο φόβο που οι ίδιοι καλλιεργούν, ο τρόπος που τίθενται αυτά τα ζητήματα, από την οπτική των δυνάμεων που διαγκωνίζονται για την εξουσία, αποκαλύπτει την κεντρικότητα τους στο σχεδιασμό του συστήματος.
Πόσο όμορφα έσκασε αυτή η “υγειονομική βόμβα” του AIDS, ξεκινώντας με τους 600 αθώους Ελληναράδες νοικοκυραίους που μολύνθηκαν από την ασυνείδητη και δη Ρωσίδα μετανάστρια, που χωρίς καμία ανθρώπινη συνείδηση έσπειρε τον ιό! Μήπως τα πράγματα είναι “λίγο” διαφορετικά; Ας τα πάρουμε απ’την αρχή.
Μετανάστες και μετανάστριες που “σπέρνουν αρρώστιες” σε μια ήδη άρρωστη κοινωνία. Μια κοινωνία που δε διστάζει να θεοποιήσει κάθε απρόκλητο ειδικό-σωτήρα και στον αντίποδα να επιτεθεί με λύσσα σε κάθε περιθωριακό-παραβατικό αποκρύπτοντας συνειδητά τους λόγους του προβλήματος. Πολλοί από αυτούς που διεκδικούν την ψήφο του κόσμου έχουν συμμετάσχει στη βιομηχανία της πορνείας, της εκμεταλλευτικής διακίνησης των “λαθρομεταναστών”, των ναρκωτικών κτλ. Όλο αυτό το μαύρο παραοικονομικό σύστημα με τις πλάτες του κράτους ακουμπά σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και αντίστροφα.
Μετά την τρομολαγνεία περί μεταναστών, τα ΜΜΕ μας κάνουν και μάθημα. Οι μετανάστες ως φορείς βρώμας, αρρώστιας και ό,τι άλλων μιασμάτων, πρέπει να εξαφανιστούν και να μπουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, να μην φαίνονται στο προσκήνιο. Με πρόσχημα τη δημόσια υγεία και την προστασία των υπηκόων, δε δίστασαν να συνεργαστούν με τις δυνάμεις της καταστολής και να διαπομπεύσουν από το γυαλί ασθενείς με AIDS (όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα δεν ήταν όλες φορείς του ιού!). Ογδόντα εννιά εκδιδόμενες (Ελληνίδες στην πλειοψηφία τους) θύματα νταβατζήδων και της παραοικονομίας του εγκλήματος παρομοιάζονται ως θύτες, διαπομπεύονται δημόσια, στέλνονται με κακουργηματικές κατηγορίες στο δικαστήριο και τελικά προφυλακίζονται. Εξακόσιοι νόμιμοι βιαστές ψυχών και σωμάτων -οι ίδιοι που στήριζαν τα μαγαζιά του κάθε σωματέμπορου- παρουσιάζονται ως θύματα. Κανείς δεν μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί την “παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων” και το βιασμό σωμάτων που χρησιμοποιούνται και εξευτελίζονται; Όλων αυτών που τώρα το κράτος “φροντίζει για αυτούς” και που νιώθουν την ανατριχίλα του χλευασμού και μελοθανατισμού τους.
Βούτυρο στο ψωμί τους η περίπτωση. Πάντα ήταν, πόσο μάλλον εν μέσω εκλογών, που το κράτος φροντίζει να δείχνει την πυγμή του αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη από το πραγματικό του πρόσωπο. Είναι το ίδιο κράτος που έχει κηρύξει πόλεμο σ’ αυτήν την κοινωνία και ζητά τη νομιμοποίηση του. Είναι το ίδιο κράτος που διαφυλάττει τους νοικοκυραίους βιαστές και τους παρουσιάζει ως θύματα, μέσα από τα εργαλεία ενημέρωσης που κατέχει. Είναι το ίδιο κράτος που κατασκεύασε ενόχους, ανέπτυξε πρότυπα και θέσεις και άφησε απ’ έξω νταβατζήδες και λαδωμένους –με όλων των ειδών τα ανταλλάγματα- μπάτσους. Η απενοχοποίηση του κράτους/κοινωνίας από τη συνενοχή του/της στο έγκλημα αναδεικνύει με τον πιο περίτρανο τρόπο τη λογική της επίθεσης ενός ολόκληρου έθνους στον εσωτερικό εχθρό που αν δεν υπάρχει πρέπει να εφευρεθεί.
Κάπου εδώ μπαίνει φυσικά και τα σεξιστικό κομμάτι. Η πατριαρχική κοινωνία αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τη γυναίκα σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης. Πόσο μάλλον στη συγκεκριμένη περίπτωση που έχει να κάνει με ανθρώπους που η ίδια έχει εξαθλιώσει και τώρα καταδικάζει αφήνοντας τον άντρα στα χέρια του κράτους για περίθαλψη. Οι γυναίκες αυτές δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση, αλλά ούτε σωματική και ψυχική υγεία. Απλά πρέπει να χρησιμοποιηθούν μέχρι τελικής πτώσης για να βγει το χρήμα και η ικανοποίηση. Επιτέλους πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μέσα στον εφιάλτη που ζουν κανέναν «προστάτη» και κανέναν νταβατζή δεν ενδιαφέρει εάν εξαναγκάζονται σε επαφή χωρίς προφυλακτικό, μιας που κάτι τέτοιο θα επιφέρει έξτρα κέρδη στους εκμεταλλευτές τους. Κι όλα αυτά με τη συναίνεση των πολιτών.
Ο Έλληνας τηλεθεατής-ψηφοφόρος έκατσε αναπαυτικά στον καναπέ της αποχαύνωσης και παρακολούθησε σε ζωντανή μετάδοση τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του “ιατρικού απόρρητου” με τη σύμφωνη γνώμη του υπουργού υγείας Λοβέρδου, του ίδιου «κυρίου» που στο βωμό του κέρδους και της άγρας ψήφων δε δίστασε να δηλώσει ότι “θέλουμε καθαρούς οίκους ανοχής για τους Έλληνες και τον οικονομικό τους έλεγχο”.
Για μας η ανοχή έχει τελειώσει, όχι τώρα αλλά προ πολλού. Η κατάσταση απαιτεί σοβαρή και οργανωμένη εργασία χωρίς αφορισμούς και κυνήγι μαγισσών. Δεν μπορούμε να κάτσουμε άπραγοι και άπραγες μπροστά στην επίθεση που εξαπλώνεται στα πλέον “περιθωριακά στοιχεία” της κοινωνίας που το κράτος δημιουργεί. Γυναίκες, χρήστες ναρκωτικών που κατέληξαν στην πορνεία ή το αντίστροφο, είναι για εμάς εξαθλιωμένα παράγωγα του καπιταλισμού. Είναι άνθρωποι που μπήκαν στην πρέσα του κοινωνικού κανιβαλισμού και η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη. Στους επόμενους βιαστές που στέκονται στη ουρά περιμένοντας να καθαρίσει το σφαγείο από την αρρώστια απαντάμε
“ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ”
Οποιος θυσιάζει την ελευθερία για την ασφάλεια
δεν του αξίζει τίποτα από τα δύο.
http://pasamontana.blogspot.gr/2012/05/blog-post_23.html
Published in: on Ιουνίου 18, 2012 at 6:57 μμ  Σχολιάστε  

Φιμώνουν το Indymedia Athens με διακοπή της ηλεκτροδότησης

Δημοσιεύτηκε από τον  manolo

Εκτός λειτουργίας βρίσκεται από το πρωί του Σαββάτου η ιστοσελίδα του Athens Indymedia. Λίγο πριν την διακοπή της λετουργίας του η διαχειριστική ομάδα του μέσου πρόλαβε να αναρτήσει το εξής μήνυμα:

 

Indymedia Athens: Θα μας βρείτε μπροστά σας!

 

Από τη στιγμή που η γενικευμένη επίθεση που δεχόμαστε ως κοινωνία στα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά μας δικαιώματα απαντήθηκε μαζικά την περασμένη Κυριακή, 12/2, με τη συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών σε όλη την Ελλάδα, η εξουσία παίζει το τελευταίο της χαρτί, αυτό της όξυνσης της καταστολής, για να αποσβέσει την κοινωνική οργή.

 

Την Κυριακή το πρωί δεκάδες αγωνιστές απήχθησαν από το κράτος τρομοκράτη, μερικοί ακόμα και μέσα από τα σπίτια τους. Τέσσερις διαδηλωτές στην Αθήνα, υπερασπιστές του δικαιώματος για ζωή, κι όχι επιβίωση, προφυλακίστηκαν. Κάποιοι άλλοι διώχθηκαν 3 μέρες μετά τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Λίγες μέρες πριν, ξεπουλημένοι πολιτικοί, συνεργάτες των τροϊκανών εγείρουν θέματα στα κανάλια για τη λειτουργία και ύπαρξη του Indymedia.

 

Με ανακοίνωσή της το μεσημέρι της Παρασκευής, 17/2, η Πρυτανεία του Πολυτεχνείου αναγγέλλει διακοπές ηλεκτροδότησης σε κτήρια για «λόγους συντήρησης»! Βρήκαν έτσι τον τρόπο να φιμώσουν το athens.indymedia.org, κόβοντάς του το ρεύμα. Δεν είναι μακριά, άλλωστε, οι ηλεκτρονικές επιθέσεις στον σέρβερ την περασμένη Κυριακή, 12/2, κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα.

 

Η ανακοίνωση αυτή βρομάει από χιλιόμετρα κρατική καταστολή, λαμβάνοντας υπόψη την αλληλουχία των γεγονότων και των πιέσεων της βδομάδας που διανύσαμε με τη σκλήρυνση της στάσης του καθεστώτος. Βρομάει εν όψει νέας κινητοποίησης κοινωνικών κομματιών την Κυριακή, 19/2, τη στιγμή που το Athens IMC είναι ένα από τα κομβικά και ελάχιστα σημεία όπου τα γεγονότα επικοινωνούνται από τους συμμετέχοντες χωρίς τη διαμεσολάβηση και τη διαστρέβλωση των υποτακτικών ΜΜΕ.

 

Θα μας βρουν όμως μπροστά τους…

 

ΥΓ. Δεν ξεχνάμε, βέβαια, τις προηγούμενες αποτυχημένες κατασταλτικές μεθοδεύσεις του κράτους σε συντονισμό με τους φασίστες, ακόμα και τότε που δεν συνεργάζονταν επίσημα και τύποις κρατούσαν κάποιες αποστάσεις.

απο

http://www.babylonia.gr/news/topika-nea/katastoli/fimonoun-to-Indymedia-Athens-me-diakopi-tis-ilektrodotisis.html

Published in: on Φεβρουαρίου 19, 2012 at 11:21 πμ  Σχολιάστε  

Σάββατο 18/2, 18.00: ΠΡΟΒΟΛΗ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τη Ζαπατιστική Αυτονομία

Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ: 
ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.
Στο νότο του «μακρινού» Μεξικό χιλιάδες άντρες και γυναίκες κάνουν πράξη την κοινωνική αυτοοργάνωση, την αυτο-διοίκηση, τη  συλλογική αυτοδιαχείριση της καθημερινής ζωής χωρίς την ανάγκη ύπαρξης κράτους, κομμάτων, ειδικών της πολιτικής ή άλλων μεσολαβήσεων.
Μέσω των αντιπροσώπων που «διοικούν υπακούοντας» στις αποφάσεις της κοινότητας (και που όλοι και όλες περνάνε από αυτή τη θέση, όταν έρθει η σειρά τους) έχουν καταφέρει να οργανώσουν αξιοπρεπώς την εργασία τους, την υγεία, τη μόρφωση, τον πολιτισμό, κάθε πτυχή της καθημερινότητας.
Παρά τη διαρκή κρατική και παρακρατική βία, παρά τα αντικειμενικά αλλά και τα «εξωτερικά» προβλήματα, 18 χρόνια μετά τη βίαιη είσοδο τους στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, οι Ζαπατίστας δοκιμάζουν και δοκιμάζονται, εμπνέουν και εμπνέονται, μαθαίνουν αλλά και προτείνουν:
Μια άλλη πολιτική που, σε ενότητα με το κοινωνικό, βασίζεται στην ισότιμη συλλογική συμμετοχή του καθένα και της καθεμίας, με αποκλειστική στήριξη στις δικές τους (δικές μας) δυνάμεις. Μια άλλη πρόταση οργάνωσης της κοινωνικής ζωής: οι χιλιάδες Ζαπατίστας, οι αυτόνομες και αυτοοργανωμένες κοινότητες τους το αποδεικνύουν.
Στην Ελλάδα της κρίσης, την ώρα της πιο βίαιης επίθεσης που δεχόμαστε από τη ντόπια και διεθνή οικονομική και πολιτική εξουσία, η φωνή και η εμπειρία του Ζαπατισμού οφείλει να γίνει και κτήμα των «από τα κάτω». Να ενημερωθούμε για τον αγώνα, να συζητήσουμε για τις προοπτικές, τις αντιστοιχίες, τις δυνατότητες, να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη.
ΠΡΟΒΟΛΗ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ
 
Autonomia Zapatista:
η διαδικασία της αυτονομίας σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής
(υγεία, εκπαίδευση, δικαιοσύνη, παραγωγή)
Θα ακολουθήσει ενημέρωση και συζήτηση με αλληλέγγυους συντρόφους/ες .
Published in: on Φεβρουαρίου 18, 2012 at 11:56 πμ  Σχολιάστε  

Ζωή Μαγική!

Όλα ήταν στη θέση τους!

Οι πεινασμένοι στην Αφρική. Οι «ειδικοί» στην τηλεόραση. Οι «κακοί» στη φυλακή. Οι «αναρχικοί» στα Εξάρχεια. Αυτοί που αποφασίζουν στη βουλή. Τα λεφτά μας στα δάνεια. Η αστυνομία στην επόμενη γωνία. Τα σπίτια μας στις τράπεζες. Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία. Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar. Τα παιδιά μας στο σχολείο. Οι φίλοι μας στο Facebook.Η τέχνη στα μουσεία και στις γκαλερί. Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις. Τα δέντρα μας χριστούγεννα στο Σύνταγμα. Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.O έρωτας στις 14 Φλεβάρη. Εμείς σε τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ

ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ

Οι πεινασμένοι στη βουλή, οι ειδικοι στα εξάρχεια, οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος, οι αναρχικοί στα μουσεία και στις γκαλερί, αυτοί που αποφασίζουν στις 14 φλεβάρη, τα λεφτά μας χριστούγεννα στο σύνταγμα, η αστυνομία στην Αφρική, τα σπίτια μας πάρκα, οι εχθροί μας στο facebook, τα πάρκινγκ στις τράπεζες.

Η ψυχαγωγία μας στο σχολείο, τα παιδιά μας στα bar, οι επιθυμίες μας στην επόμενη γωνία, η τέχνη μας στα δάνεια (δεν πληρώνω, δεν πληρώνω),

Τα δέντρα μας στους δρόμους

Η ομορφιά στους δρόμους

Ο Έρωτας στους δρόμους

Εμείς;

Σε τέσσερις τοίχους;

τα εξώγαμα του δεκέμβρη

Published in: on Μαΐου 31, 2011 at 1:26 μμ  Comments (1)  

Γράμμα του Gilles Dauve [Ντοβέ] στο περιοδικό Aufheben

1. Μπορεί το προλεταριάτο να εμποδίσει την καπιταλιστική κοινωνία απ’ το να μετατρέπεται κατά περιόδους σε δικτατορία;


Όχι. Η ταξική σύγκρουση ορίζει τη σύγχρονη εποχή, όπως και τα επίκεντρα γύρω από την υποταγή ή/και την αντίσταση της εργατικής τάξης, την ανταρσία, την εξέγερση. Δεν σημαίνει ότι τα αφεντικά θα μπορούσαν να εκτρέψουν την πολιτική ροή ανά πάσα στιγμή και να αποφύγουν τις παρενέργειες της ίδιας της απόπειράς τους να αλλάξουν την ιστορία.
Για παράδειγμα, η ενεργή ταξική σύγκρουση καθόρισε τη γέννηση και τη ζωή της Δημοκρατίας της Βαιμάρης. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η επανάσταση οξύνθηκε στη Γερμανία από τις συνδυασμένες δυνάμεις δημοκρατίας και φασισμού (τα Freikorps που χρησιμοποιήθηκαν από την σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση υπό το SPD για να τσακίσουν τις εργατικές εξεγέρσεις του 1919-1920, ήταν αυθεντικές φασιστικές ομαδοποιήσεις, από τις οποίες θα προκύψουν πολλοί μετέπειτα υψηλόβαθμοι ναζί). Το σύστημα της Βαιμάρης οικοδομήθηκε πάνω στις προλεταριακές επιθέσεις και υποχωρήσεις. Οι εργάτες τότε υπέπεσαν σε μια υποβαθμισμένη και συσκοτισμένη αδυναμία: το συμβουλιακό κίνημα περιορίστηκε σε έναν γραφειοκρατικό θεσμικό μηχανισμό, και η επανάσταση που απέτυχε άνοιξε το δρόμο για ένα σοσιαλιστικού προσανατολισμού καθεστώς με κυρίαρχη την αριστερά. Οι πιέσεις που εξασκούσε η εργατική τάξη, και η σύγκρουση μεταξύ μιας ρεφορμιστικής πλειοψηφίας και επαναστατικών μειοψηφιών, διαμόρφωσαν το κλίμα αυτής της μεταπολεμικής περιόδου. Ακόμα κι όταν ανέβηκαν σε θέσεις εξουσίας δεξιοί πολιτικοί, ακόμα και με τον Hintenburg ως πρόεδρο (το SPD κάλεσε να τον ψηφίσουν ως ανάχωμα εναντίον του Hitler.), οι εργάτες διατηρούσαν τον δυναμισμό των πρώτων μερών της Βαιμάρης, και καμιά φορά, την αποφασιστικότητά τους.
Όμως τα συνδυασμένα κι εχθρικά βάρη του SPD και του KPD αποτελούσαν τις ξεχωριστές αδυναμίες τους. Με το κραχ του 1929, όταν ακόμα και η κυρίαρχη τάξη έπρεπε να πειθαρχηθεί, το κεφάλαιο αυτή τη φορά ανακάλυψε ότι δεν είναι μόνο οι ριζοσπάστες αλλά ακόμα και οι αξιοσέβαστοι συνδικαλιστές ηγέτες που θα μπορούσαν να αποτελούν ένα κίνδυνο. Ο αστικός-ρεφορμιστικός συμβιβασμός τέθηκε σε κίνηση από τους εργάτες 14 χρόνια πριν γίνει περισσότερο κατάρα παρά ευχή.
Ο Χιτλερισμός δεν ήταν αναπόφευτκος, με τους χοντροειδείς και δολοφονικούς τρόπους του. Όμως στις 30 Γενάρη 1933, μια ισχυρή κεντρική εξουσία, ήταν αυτό που άκουγες παντού, και οι μόνες επιλογές που έμεναν στη Γερμανία ήταν απόλυτα κρατιστικές και καταπιεστικές, ρυθμιζόμενες πέρα από κει που έφτανε το προλεταριάτο.
Παραδόξως, είναι η ίδια δύναμη της μισθωτής εργασίας (ρεφορμιστών και ριζοσπαστών) που της στερεί κάθε λόγο στη ρύθμιση των πραγμάτων.
2. Πόσο μπορεί να συνεισφέρει ο αντιφασισμός σε ένα επαναστατικό κίνημα;


Καταρχήν, ο αντιφασισμός δεν είναι ένα ομοιογενές φαινόμενο. Ο Durruti, ο Orwell, και ο Santiago Carrillo όλοι τους συγκαταλέγονται στους αντιφασίστες. Όμως, το ερώτημα παραμένει: Ενάντια σε τι είναι ο αντιφασισμός; Και υπέρ τίνος ακριβώς πράγματος;
Είμαι ενάντια στον ιμπεριαλισμό, είτε γαλλικός, είτε βρετανικός, αμερικανικός ή κινέζικος. Δεν είμαι όμως «αντιιμπεριαλιστής», μιας και μια αυτό δηλώνει μια πολιτική τοποθέτηση που υποστηρίζει και τα εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα που αντιτίθενται σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Είμαι (όπως και το προλεταριάτο) ενάντια στον φασισμό, είτε παίρνει την μορφή του Hitler είτε του Le Pen. Δεν είμαι «αντιφασίστας» μιας και αυτή είναι μια πολιτική τοποθέτηση που θεωρεί το φασιστικό κράτος ή την φασιστική απειλή σαν έναν πρώτο και κυρίαρχο εχθρό που πρέπει να καταστραφεί με κάθε κόστος, π.χ. συμμαχώντας με τους αστούς δημοκράτες ως το μη-χείρον, ή αναβάλλοντας την επανάσταση για όταν ο φασισμός θα έχει νικηθεί.
Αυτή είναι η ουσία του αντιφασισμού. Ο «επαναστατικός αντιφασισμός» είναι μια αντίφαση όρων, ένα οξύμωρο. Οτιδήποτε κομμουνιστικό αναπόφευκτα πάει πέρα από το πλαίσιο του αντιφασισμού, και αργά ή γρήγορα συγκρούεται μαζί του. Όταν οι ισπανοί εργάτες πήραν τα όπλα ενάντια στη στρατοκρατία τον Ιούλιο του ’36, προφανώς πολεμούσαν τον φασισμό, όμως (όπως κι αν αποκαλούσαν τον εαυτό τους) δεν δρούσαν ως αντιφασίστες, καθώς η κίνησή τους στόχευε τόσο τους φασίστες όσο και το δημοκρατικό κράτος. Κατόπιν, ωστόσο, όταν αφέθηκαν να παγιδευτούν μέσα στα θεσμικά πλαίσια, έγιναν «αντιφασίστες», πολεμώντας τους φασίστες εχθρούς τους ενώ την ίδια στιγμή υποστήριζαν τους δημοκράτες εχθρούς τους.
Επαναστατικές κριτικές του αντιφασισμού έχουν επανειλημμένα κατηγορηθεί ότι σαμποτάρουν την μάχη ενάντια στον φασισμό, ότι είναι «αντικειμενικοί» σύμμαχοι του Franco ή του Hitler, κάτι που συχνά φτάνει στο «υποκειμενικό»- Η τραγική ειρωνεία είναι ότι μόνο το προλεταριάτο και οι κομμουνιστές είναι ουσιώδεις αντίπαλοι του φασισμού. Ο αντιφασισμός είναι πάντοτε περισσότερο υποστηρικτής της δημοκρατίας παρά πολέμιος του φασισμού: δεν θα πάρει αντι-καπιταλιστικά μέτρα για να απωθήσει τον φασισμό, και θα προτιμήσει την ήττα του παρά να ρισκάρει ένα προλεταριακό ξέσπασμα. Δεν ήταν ατύχημα ούτε λάθος που οι ισπανοί αστοί και οι σταλινικοί σπατάλησαν χρόνο και ενέργεια για να εξολοθρεύσουν τις αναρχικές αγροτικές κομμούνες όταν υποτίθεται ότι έκαναν τα πάντα για να κερδίσουν τον πόλεμο: η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα τους δεν ήταν ούτε υπήρξε ποτέ η συντριβή του Franco, αλλά το να διατηρήσουν τις μάζες πειθαρχημένες.
Οπότε, το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν πολλά είδη αντιφασισμού, και ότι μη-επαναστατικά αντιφασιστικά στοιχεία μπορούν να γίνουν επαναστατικά, όπως μπορούν φυσικά και πολλοί άλλοι, αλλά ότι ο αντιφασισμός ως τέτοιος, προκειμένου να αποφύγει ένα δικτατορικό κράτος, υποκύπτει στο δημοκρατικό κράτος. Αυτή είναι η φύση του, η λογική του, το αποδεδειγμένο παρελθόν του, και όλα τα «ναι μεν αλλά» σχετικά με αυτό, πνίγηκαν στο αίμα της Βαρκελώνης του Μάη του ’37, των εργατών που ήλπιζαν να ξεπεράσουν τον συμβιβαστικό αντιφασισμό. Ο αντιφασισμός δεν είναι μια συνάντηση που πάει κάποιος και υιοθετεί ένα νέο πρόγραμμα. Δεν είναι μια μορφή: έχει δικό του περιεχόμενο και πολιτική ουσία. Δεν είναι ένα «αστικό» μόρφωμα όπου η προλεταριακή ανατροπή θα μπορούσε να φωλιάσει τη σάρκα της.
Δε χρειάζεται να πω, ότι αυτό που προτείνω δεν είναι οι καθαρογραμμίτες κομμουνιστές που παίρνουν μέρος μόνο σε επιθέσεις εναντίον της μισθωτής εργασίας και μένουν αμόλυντοι από κάθε αντιφασιστική ομάδα, περιμένοντας από αυτές το πολύ-πολύ να συμβαδίσουν με τους ίδιους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόρριψη του κάθε τι φασιστικού (εθνισμός, ρατσισμός, σεξισμός, εθνικισμός, νόμος και τάξη, αντιδραστική κουλτούρα κλπ) είναι συχνά ένα πρώτο βήμα προς την ανταρσία. Πράγματι, αρκετοί νέοι άνδρες και γυναίκες παίρνουν μέρος σε διαδηλώσεις ενάντια στο γαλλικό «Εθνικό Μέτωπο» επειδή καταλαβαίνουν ότι τους ζητά ακόμα περισσότερη υποταγή σε μια κοινωνική τάξη που μισούν, κι όχι επειδή αποτελεί απειλή για την κοινοβουλευτική δημοκρατία που ούτως ή άλλως δεν τους ενδιαφέρει και τόσο. Εδώ εισέρχονται και οι πολιτικάντηδες που προσπαθούν να χειραγωγήσουν αυτήν την κίνηση σε μια υποστήριξη της δημοκρατίας. Αυτές οι τυχαίες χειρονομίες θα αναπτυχθούν σε μια κριτική των θεμελίων αυτού του κόσμου αν αρνηθούν τη βάση του αντιφασισμού: τον σεβασμό για το δημοκρατικό καπιταλισμό. Μόνο καταδεικνύοντας τα ζητήματα αυτά μπορούμε να συνεισφέρουμε στην ωρίμανση αυτή.
Το τσάκισμα του φασισμού σημαίνει να καταστρέφουμε τις προϋποθέσεις του, δηλαδή τα κοινωνικά αίτιά του, δηλαδή τον καπιταλισμό.


3. Πως μπορούμε να πολεμήσουμε μια από τις χειρότερες διασπαστικές δυνάμεις στο εσωτερικό του προλεταριάτου: τον ρατσισμό;


Πάντως σίγουρα όχι με το να προσθέτουμε τον ρατσισμό ως άλλο ένα θέμα στην ατζέντα του αντι-καπιταλισμού.
Ο ρατσισμός πιάνεται από μια διαφορά. Ο αντιρατσισμός κάνει το αντίθετο: δίνει έμφαση σε κάτι κοινό που ο ρατσισμός διαιρεί. Αυτό το κοινό στοιχείο είναι συνήθως η ανθρωπότητα ή η ανθρωπιά. Τώρα, όταν η αστική τάξη κάνει επίσης έκκληση σ αυτό, σε σχέση με τους εργάτες της, πώς μπορούν να φέρουν αντίρρηση οι επαναστάτες; Προφανώς το κοινό στοιχείο δεν μπορεί να είναι το ίδιο γι αυτούς που διευθύνουν αυτόν τον κόσμο και γι αυτούς που θέλουν να τον αλλάξουν.
Στην πραγματικότητα, αυτό που τείνουμε να κάνουμε είναι να αντικαθιστούμε το «είμαστε όλοι άνθρωποι», με το «είμαστε όλοι προλετάριοι». Λέμε λοιπόν: α) ένας μαύρος εργάτης είναι το ίδιο με έναν λευκό εργάτη, β) και οι δύο δεν είναι το ίδιο με ένα μαύρο αφεντικό ή ένα λευκό αφεντικό. Το ζήτημα είναι ότι αυτό δεν χτυπά τον ρατσισμό. Υποστηρίζει την αλληλεγγύη, όπως και θα πρεπε, αλλά η αλληλεγγύη βρίσκεται σε έλλειψη ακριβώς λόγω του ρατσισμού. Έτσι, απλώς αντικαθιστούμε τον ανθρωπιστικό αντιρατσισμό με έναν προλεταριακό. Ωστόσο και οι δύο αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό με την πιο επιφανειακή του μορφή, αγνοώντας τα αίτιά του.
Το ’68, αν και υπήρχαν ρατσιστές, ανάμεσα και στους μισθωτούς, η γαλλική αστική τάξη δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον ρατσισμό ως μείζον εργαλείο διαίρεσης, λόγω της τάσης για ενότητα που επέφερε ο μαζικός ταξικός αγώνας. Αργότερα, καθώς η μαχητικότητα των εργατών υποχώρησε, εμφανίστηκαν οι διαιρέσεις. Για να αναφέρουμε ένα μόνο σημαντικό σημείο, η απεργία του 1983 στο Talbot αποκάλυψε ένα αυξανόμενο σχίσμα ανάμεσα στους λεγόμενους εγχώριους και ξένους εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας. Μια τέτοια εξέλιξη ήταν περισσότερο αποτέλεσμα παρά αιτία. Είναι μόνο σύμπτωση που το 1983-4 ήρθε η άνοδος του Εθνικού Μετώπου; Δεν είναι η έλλειψη κατάλληλων αντιρατσιστικών εκστρατειών που βοήθησε τον Le Pen να κερδίσει γύρω στο 15% των ψήφων. Είναι η παρακμή της συλλογικής αντίστασης ανάμεσα στους εργαζομένους. Ο ρατσισμός εκδηλώνεται ως μια ιδεολογία, αλλά δεν είναι πρώτιστα ιδεολογικός. Είναι ένα πρακτικό φαινόμενο, μια κοινωνικό σχέση: μια από τις πιο ζοφερές όψεις του ανταγωνισμού ανάμεσα στους μισθωτούς εργαζομένους, μια συνέπεια της παρακμής των κοινοτήτων ζωής και αγώνα. Η «φυλετικοποίηση» της εργατικής τάξης πάει χέρι χέρι με την εξατομίκευση.
Το προλεταριάτο δεν είναι αδύναμο επειδή είναι διαιρεμένο: είναι η αδυναμία του που τρέφει τη διαίρεση. Έτσι, ότι το κάνει πιο δυνατό είναι που χτυπάει τον ρατσισμό. Ενώ αποφεύγει τον οργανωμένο ανθρωπιστικό αντιρατσισμό, μπορεί κανείς να πολεμήσει τον ρατσισμό όπου τον αντιμετωπίζει στην πραγματική ζωή, όπως πολλοί μη-ρατσιστές προλετάριοι κάνουν σε μια παμπ, σ ένα μαγαζί ή σε μια ουρά, αναδημιουργώντας ενός είδους αυτόνομες κοινότητες.
Για παράδειγμα, το κίνημα του Δεκέμβρη του ’95 έβαλε τέλος στη ρητορική του Le Pen. Αναλόγως, ένας αριθμός ταραχών έχουν φέρει κοντά ανθρώπους από τη βόρεια Αφρική, μαύρης και «λευκής» καταγωγής.
Το κομμουνιστικό κίνημα έχει ταυτόχρονα ένα ταξικό κι ένα ανθρώπινο περιεχόμενο. Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι: ποιες ταξικές αγωνιστικές δράσεις φέρνουν τους προλετάριους μαζί, και τείνουν έμπρακτα να χτυπούν τον ρατσισμό;
Οι εργάτες μπορεί να είναι μαχητικοί και ρατσιστές την ίδια στιγμή.
Το 1922, τα αφεντικά στην Νότια Αφρική μείωσαν τους μισθούς των λευκών εργατών στα ορυχεία και άνοιξαν έναν αριθμό θέσεων εργασίας στους μαύρους. Οι διαδηλώσεις των «λευκών» κατέληξαν σε λουτρά αίματος: πάνω από 200 εργάτες σκοτώθηκαν. Όπως και στις απεργίες ενάντια στην γυναικεία ή τη ξένη εργασία, ήταν κι αυτή μια αυτό-άμυνα των μισθωτών, στη χειρότερη μορφή της.
Από την άλλη, όταν η Ολλανδία βρισκόταν υπό την κατοχή της ναζιστικής Γερμανίας, οι Ολλανδοί εργάτες κατέβηκαν σε απεργία ενάντια στις διακρίσεις και τις απελάσεις που υφίσταντο οι Εβραίοι και οι Εβραίοι εργαζόμενοι.
Το κλειδί για να κατανοήσουμε την αντιδραστική στάση των εργατών της Νότιας Αφρικής, ή την αλληλεγγύη των Ολλανδών, δε βρίσκεται στο δίπολο ρατσισμός/αντιρατσισμός. Τα μυαλά στοιχειώνονται από κοινωνικές σχέσεις και δράσεις του παρελθόντος. Όσο πιο ανοιχτή, διεθνής, δυνητικά οικουμενική και συνεπώς «ανθρώπινη» είναι μια διεκδίκηση ή μια δράση, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να στριμωχτεί σε ένα σεξιστικό, ξενοφοβικό ή ρατσιστικό πλαίσιο.
Φανταστείτε ένα χώρο εργασίας. Ένας αγώνας για να σώσουμε τις δουλειές μας θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να φέρει την εργατική δύναμη πιο κοντά στο ρατσισμό απ’ ότι, ας πούμε, η διεκδίκηση 20 λιρών αύξησης την εβδομάδα για κάθε έναν εργαζόμενο. Το πρώτο παγιδεύει τους ανθρώπους σε αμυντικές χειρονομίες, τους απομονώνει στη «δική τους» υπόθεση, τους διαχωρίζει από τους άλλους χώρους εργασίας και τελικά και μεταξύ τους (ποιος θα «πάρει πόδι», ελπίζω να είναι κανένας συνάδελφος, κι όχι εγώ!). Όσο ταπεινή κι αν είναι η δεύτερη διεκδίκηση ενώνει τους προλεταρίους ασχέτως γένους, εθνικότητας ή επαγγελματικής ικανότητας, και μπορεί να τους συνδέσει και με άλλους χώρους εργασίας πέραν του δικού τους, καθώς κι άλλοι άνθρωποι μπορεί να πάρουν ανάλογες πρωτοβουλίες ζητώντας για μια τέτοια αύξηση, ή για κάτι ακόμα πιο ενοποιητικό.
Μερικές διεκδικήσεις και τακτικές ενισχύουν τις επαγγελματικές, τοπικές ή «φυλετικές» διαφορές. ‘λλες ανοίγουν το δρόμο για την συμμετοχή μιας ολοένα και μεγαλύτερης κοινότητας, ανοίγουν νέα θέματα, και γκρεμίζουν τις «εθνικές» κλπ διαιρέσεις.
Ο μόνος τρόπος να νικήσουμε τον ρατσισμό είναι να τον αντιμετωπίσουμε σε ένα γενικό και «πολιτικό» επίπεδο, δείχνοντας με ποιον τρόπο οι διακρίσεις μεταξύ των προλεταρίων (και ο ρατσισμός ακόμα περισσότερο απ’ όσο η ξενοφοβία) πάντοτε καταλήγουν με τους ίδιους τους προλεταρίους σε πολύ πιο δυσμενή, υποβαθμισμένη, καθυποταγμένη θέση.


Ο ρατσισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί, όμως όχι σαν ένα ξεχωριστό ζήτημα, και ποτέ ως μια παρανοϊκή ιδεολογία που πρέπει να συντριβεί από μερικούς θερμόαιμους.






Published in: on Μαΐου 21, 2011 at 5:19 μμ  Σχολιάστε