Ξεριζώνω τις λέξεις…

Ξεριζώνω τις λέξεις μία – μία
απ’ το λαρύγγι μου.
Αν στάζουν αίμα
τυλιξ’ τες στο μαντίλι σου
τυλιξ’ τες με μπαμπάκι
η πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα
και πες:
“Έτσι τα λέει,
για εντύπωση”.
Κάνε επιτέλους ο,τι θες.
Όμως δε φτάνει πια η σιωπή
δε φτάνουν πια τα λόγια.
Ξεριζώνω μια – μια σκέτες λέξεις
και σου τις στέλνω.

Published in: on Μαρτίου 30, 2011 at 6:49 μμ  Σχολιάστε  

Ρόδα Αειθαλή

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι` αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμα τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.

Published in: on Μαρτίου 30, 2011 at 6:47 μμ  Σχολιάστε  

Χωρίς να σε βλέπω

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω

χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου

χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;

Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.

Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου

όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου

όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα

μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.

Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα

να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη

μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

Published in: on Μαρτίου 8, 2011 at 11:02 μμ  Σχολιάστε  

Μη Πολιτική Στάση

Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική
το ξέρω, το΄χω πει τόσες φορές σε τόσους,
ποτέ δεν οδηγεί στη δράση.
Είναι όμως μια αίσθηση πραγμάτων
σου επιτρέπει με τη γεύση με τη μυρουδιά
να καταλάβεις σε ποιό σημείο βρέθηκες
πού σ’ έφεραν οι επιταγές των άλλων
κι οι αρχικές δικές σου συναινέσεις.

Published in: on Δεκέμβριος 5, 2010 at 11:49 μμ  Σχολιάστε  

Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑΜΕ

Δεν ήσαν περαστικοί κομήτες
ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες
τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε –
το πολύ καύτρες μέσα στη νύχτα
απ’ τα τσιγάρα που τινάζαμε
κι η πύρινη τροχιά τους
μόλις που πρόφταινε να λάμψει.
Αυτό το λίγο ήταν που γέμιζε τη ζωή μας
κι αν κάποτε μιλούσαμε για θάνατο
με σιγουριά τον βάζαμε γι’ αργότερα.

Published in: on Νοέμβριος 24, 2010 at 10:04 μμ  Σχολιάστε  

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Σαν έπεσε η βελανιδιά
άλλοι κόψανε ένα κλαδί, το μπήξανε στο χώμα
καλώντας για προσκύνημα στο ίδιο δέντρο,
άλλοι θρηνούσαν σ’ ελεγεία
το χαμένο δάσος, τη χαμένη τους ζωή,
άλλοι φτιάχνανε συλλογές από ξεραμένα φύλλα
τις δείχνανε στα πανηγύρια βγάζανε το ψωμί τους,
άλλοι διαβεβαίωναν τη βλαπτικότητα των φυλλοβόλων
διαφωνώντας όμως στο είδος ή και στην ανάγκη αναδάσωσης,
άλλοι, μαζί κι εγώ, υποστήριζαν πως όσο υπάρχουν
γη και σπόροι υπάρχει δυνατότητα βαλανιδιάς.
Το πρόβλημα του νερού παραμένει ανοιχτό.

Published in: on Νοέμβριος 24, 2010 at 10:01 μμ  Σχολιάστε  

ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Δεν ξέχασα ποτέ τη σπουδαιότητα
της επικαιρικής ποίησης
ούτε της εύληπτης γραφής.
Να λοιπόν ένας στίχος
σημερινός, ευκολονόητος
και πανελλήνιος:
«Τί λέτε ρε μαλάκες!»

Published in: on Νοέμβριος 24, 2010 at 9:57 μμ  Σχολιάστε  

Η Ακρογιαλιά

Δεν είχα για πάντα βυθιστεί
στα καταμαυρα νερά
βγήκα δύσκολα πάλι στον αφρό
είδα τον ουρανό να φέγγει
και πια δεν νοιαζόμον
για το ανεκπλήρωτο παρελθόν
δεν προσπαθούσα ξανά να κρατηθώ
απο ένα σχεδιασμένο μέλλον
κολύμπησα ως την πολυθόρυβη
γεμάτη κόσμο ακρογιαλιά
και ξάπλωσα στη μαλακή
χιλιοπατημένη άμμο.

Published in: on Μαΐου 28, 2010 at 4:58 μμ  Σχολιάστε  

απόσπασμα απο: “ΣΥΝΕΧΕΣ ΩΡΑΡΙΟ – ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ”

Τα πιο ογκώδη ζώα από μας, οι ελέφαντες, οι ιπποπόταμοι, οι βίσονες, διαρκώς λιγοστεύουν. Άραγε κάποτε θ’ απομείνουμε εμείς τα ογκωδέστερα του πλανήτη; Ζώα που, όσο κι αν προξενούνε φόβο, κάποια άλλα, πιο μικρά, πιο ανθεκτικά, έντομα ίσως, κατσαρίδες ή μυρμήγκια, θα τα βλέπουν, όπως εμείς βλέπαμε τους δεινόσαυρους όταν βάδιζαν προς την εξαφάνισή τους.

Published in: on Μαΐου 23, 2010 at 11:47 μμ  Σχολιάστε  

Βορινά Παράπονα

Συναντιόμαστε σαν τα παγόβουνα,
όχι επειδή έχουμε πια παγώσει,
αλλά γιατί από τα όσα δείχνουμε
κρύβουμε ακόμα περισσότερα
κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Published in: on Μαΐου 20, 2010 at 8:19 μμ  Σχολιάστε